“တျခား သူေတြ နဲ႔ ယွဥ္ရင္ ေအာင္ျမင္ ႀကီးပြားဖို႔ ငါအရမ္းေနာက္က်ေနၿပီလား…” အခ်ိန္ မရလဲ ဒီစာေလးဖတ္ၾကည့္ပါ..

“တျခား သူေတြ နဲ႔ ယွဥ္ရင္ ေအာင္ျမင္ ႀကီးပြားဖို႔ ငါအရမ္းေနာက္က်ေနၿပီလား…” အခ်ိန္ မရလဲ ဒီစာေလးဖတ္ၾကည့္ပါ..

၂၀၁၂ ခုႏွစ္ မွာ ကြၽန္ေတာ္ ဘြဲ႕ ရ တယ္ ။ အရင္တုန္း ကေတာ့ ေက်ာင္းသား ။ အခု ဘြဲ႕ရသြားၿပီး အလုပ္မရခင္စပ္ၾကားမွာေတာ့ အလုပ္ လက္မဲ့ ။

အလုပ္ရွာ မရဘဲ အိမ္မွာ အလကားေန အလကား ထိုင္စားရတဲ့အခ်ိန္ၾကာလာတာ နဲ႔အမွ် ကိုယ့္ကို ကိုယ္ရွက္လာတ ယ္။ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြ အလုပ္ကိုယ္စီနဲ႔ ျဖစ္လာတဲ့ အခါ အဲဒီရွက္႐ြံ႕သိမ္ငယ္မႈက ပိုဆိုး လာတယ္။

အရင္က လက္ဘက္ရည္ အတူတူ ထိုင္ေနက်လူေတြ အလုပ္ေတြ ရကုန္ေတာ့ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ မအားေတာ့ဘူး ။အရင္က အတူတူ ဂိမ္းေဆာ့ေဖာ္ေဆာ့ဖက္ေတြ က ႐ုံးတက္ရ မွာမို႔ ညဥ့္နက္တဲ့ အထိ မေနႏိုင္ေတာ့ ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ထိ ကိုယ္က အလုပ္လက္မဲ့။

တျဖည္းျဖည္း နဲ႔ သူတို႔နဲ႔ ေဝးတဲ့ ေနရာမွာ ေနခ်င္ စိတ္ေပၚ လာတယ္။ ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေတြ႕လို႔ ဘာလုပ္ေနလဲ ေမးတဲ့အခါ ကိုယ့္မွာေျဖစရာမရွိဘူး။ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္း အသင္းေတြ ေတြ႕လို႔ သူ႔အလုပ္အေၾကာင္း ကိုယ့္အလုပ္အေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါ ကိုယ့္မွာ ေျပာစရာမရွိဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ေတြ႕ရာအလုပ္ေခၚတဲ့ေနရာေတြ မွန္သမွ် စီဗြီေဖာင္ေတြ လိုက္ပို႔။ အင္တာဗ်ဴးေျဖၿပီးရင္ ဖုန္းဆက္ၿပီး အလုပ္မခန႔္ျဖစ္ဘူးလားလို႔အႀကိမ္ႀကိမ္လွမ္းေမး။ တစ္ေယာက္တည္းကမာၻပ်က္ေနတာေပါ့။

ျပႆနာက ရွက္႐ြံ႕သိမ္ငယ္မႈနဲ႔ အလုပ္မရမွာကို စိုးရိမ္ တႀကီးျဖစ္ေန တဲ့ အသက္ ၂၂ ႏွစ္အ႐ြယ္ လူငယ္တစ္ေယာက္ ရဲ႕ ကိုယ့္ကိုယ္ ယုံၾကည္ခ်က္မရွိမႈ အသြင္အျပင္က အတိုင္းသားျဖစ္ေနေတာ့ အလုပ္က ရွာသာရွာ မရႏိုင္ဘူး။

အလုပ္မရႏိုင္ျဖစ္ေလ အလုပ္ရွိေနတဲ့ကိုယ့္ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္း အသင္းေတြၾကည့္ၿပီး ငါဟာ အရႈံးသမား သတ္သတ္တစ္ေယာက္ ပဲ။ အသုံးမက်တဲ့သတၱဝါတစ္ေကာင္ပဲ။ အရမ္းကိုေနာက္က်ေနၿပီဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ဖိစီး လာတယ္။

၈ ႏွစ္အၾကာဒီေန႔အခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒီျပႆနာ ေတြမရွိေတာ့ဘူး။

အကုန္လုံး အလုပ္ အကိုင္ကိုယ္စီနဲ႔ ကိုယ္စီကြၽမ္းက်င္ရာနယ္ပယ္ေတြမွာ ေနရာရေနၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကိုယ္ထင္ခဲ့သလို ငါေတာ့ လုံးလုံးအသုံးမက်တဲ့သူျဖစ္ပါၿပီဆိုတာမ်ိဳးလည္းမျဖစ္လာဘူး။ အရမ္းေနာက္က်ေနပါလားဆိုတဲ့ခံစားခ်က္လည္း မရွိေတာ့ဘူး။ အခ်ိန္၊ အားစိုက္ထုတ္မႈနဲ႔ ကြၽမ္းက်င္မႈေတြ ေပါင္းစုံမိသြားတဲ့အခါ ကိုယ္သြားေနတဲ့လမ္းနဲ႔ပန္းတိုင္က ထင္ထင္ရွားရွားျမင္လာရၿပီ။

ဒါျဖင့္ရင္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဘာလို႔ ဘဝပ်က္မတတ္ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ခဲ့ရတာလဲ။ တရားခံကေတာ့ “ႏႈိင္းယွဥ္လို႔”ပါ။

လူေတြက သူတို႔ ကိုယ္သူတို႔ တျခားလူေတြနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ေလ့ရွိတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ္နိမ့္ပါးေနတဲ့အခ်ိန္လို႔ သူတို႔ခံစားရခ်ိန္ဆိုရင္ တျခားသူေတြနဲ႔ ပိုၿပီးႏႈိင္းယွဥ္တယ္။ စိတ္ဓာတ္က်တယ္။ စိတ္ဖိစီးတယ္။ ကိုယ္အလုပ္မရေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ အလုပ္ရသြားတဲ့သူေတြ နဲ႔ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီး အသုံးမက်တဲ့ခံစားခ်က္ႀကီးကို ေမြးျမဴတယ္။ စိတ္ဖိစီးမႈေတြကို အသက္သြင္းတယ္။

“မတူညီတဲ့ အေၾကာင္းရင္းခံနဲ႔ အေနအထားေတြ ေပၚမွာရွိေနတဲ့ ကိုယ္နဲ႔ တျခားသူနဲ႔ကို ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္တဲ့အခါ နာက်င္မႈေတြ စတင္ျဖစ္ေပၚလာတယ္”

လူေတြကို ေမြးကတည္းက မတူညီတဲ့ လမ္းတစ္လမ္းစီမွာ ေမြးလာတယ္။ ကိုယ့္မိဘေတြေဖာက္ေပးထားတဲ့လမ္းေတြေပါ့။ ကိုယ္နဲ႔အတူ အနီးအနားက တျခားလမ္းေတြကိုလည္းျမင္ေနရတယ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းေ႐ြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္မရွိဘူး။ ခ်မ္းသာတဲ့မိဘေတြဆီမွာ ေပါက္ဖြားပါရေစလို႔ ေတာင္းဆိုပိုင္ခြင့္မရွိဘူး။

တခ်ိဳ႕မိဘေတြ ေဖာက္ေပးထားတဲ့လမ္းေတြက ေျပျပစ္ေခ်ာေမြ႕တယ္။ တခ်ိဳ႕မိဘေတြေဖာက္ေပးထားတဲ့လမ္းကေတာ့ အခက္အခဲေတြရွိတယ္။ အဖုအထစ္ေတြရွိတယ္။

ကိုယ္ပိုင္တဲ့လမ္း ႀကိဳက္သလိုအသုံးခ် လို႔ရတယ္။ ေျပးလိုကေျပး။ ေလွ်ာက္လိုကေလွ်ာက္။ ဘယ္မွမသြားဘဲ ရပ္ေနခ်င္သပဆိုလည္း ရတာပဲ။ ေျပျပစ္ေခ်ာေမြ႕ေအာင္ေဖာက္ထားတဲ့လမ္းမွာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့သူတစ္ေယာက္က တျခားသူ႔ထက္ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းတဲ့ေနရာမွာ ေမြးဖြား လာခဲ့ရတဲ့သူထက္ေတာ့ ေရွ႕ေရာက္ေနမွာပဲ။

ဒီလိုပဲ ကိုယ့္ထက္ၾကမ္းတမ္းတဲ့ အဖုအထစ္မ်ားတဲ့ လမ္းေတြေပၚမွာ ေမြးဖြားခဲ့ၾကသူေတြလည္းရွိတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ကိုယ့္ေနာက္ကေန ဆက္ေလွ်ာက္ေနၾကရမွာ။ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းတဲ့လမ္းေပၚေလွ်ာက္ ေနရသူအတြက္ ေျပျပစ္တဲ့လမ္းေပၚ ေလွ်ာက္ေနသူေတြဟာ အားက်စရာအတိပဲ။

ေက်ာင္းၿပီးတာနဲ႔ အေဖ့ကုမၸဏီမွာ မန္ေနဂ်ာျဖစ္သြားတဲ့သူကို အားမက်မိဘဲေနပါ့မလား။ ကိုယ့္မွာအလုပ္ရဖို႔႐ုန္းကန္ေနရခ်ိန္မွာ ဘြဲ႕ရၿပီးတာနဲ႔ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ဖြင့္ေအးေဆးေနေနတဲ့ သူေတြကိုျမင္ရေတာ့ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ မက်ိန္ဆဲမိဘဲေနပါ့မလား။

ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ဆက္မေလွ်ာက္ဘဲေနလို႔မရဘူး။ ေရွ႕ကိုေတာ့ ဆက္သြားေနမွျဖစ္လိမ့္မယ္။ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းလြန္းတယ္ကြာလို႔ ညည္းညဴေနလို႔မရဘူး။ တျခားလမ္းေတြကေတာ့ သာယာလိုက္တာလို႔ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ေနလို႔မရဘူး။ ကိုယ္ပိုင္တဲ့လမ္း ကိုယ္တိုင္အဆုံးထိမေဖာက္ႏိုင္ရင္ သြားၿပီ။

ဒီေတာ့ ကုန္းတက္ေရာက္ရင္ ပိုအားထည့္ရမယ္။ ဆူးေညႇာင့္ခလုတ္ေတြရွိရင္ ဂ႐ုတ စိုက္ဖယ္သြားရမယ္။ သူမ်ားလမ္းကို အာ႐ုံစိုက္လြန္းၿပီး ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့မႈမွာပဲ စိတ္ေရာက္ေနရင္ ဆူးေညႇာင့္ ေတြနင္းမိမယ္။ အတားအဆီးေတြမွာ ရပ္တန႔္ေနရလိမ့္မယ္။

ကိုယ့္ထက္ လမ္းေျပျပစ္သူဟာ ကိုယ့္ထက္ အေရွ႕ေရာက္ေနမယ္။ ကိုယ့္ထက္ ပိုလမ္းၾကမ္းတဲ့သူက ကိုယ့္အ ေနာက္မွာရွိေနမယ္။ကိုယ္ေနာက္ေရာက္ေနရင္လည္း အားငယ္စရာမလိုသလို ကိုယ္ေရွ႕ေရာက္ေနလို႔လည္း ရပ္တန႔္ဂုဏ္ယူ ေနစရာမလိုဘူး။လမ္းဆိုကတည္းက ကုန္းတက္ကုန္းဆင္း ေျပျပစ္ ၾကမ္းတမ္းမႈေတြက အကန႔္လိုက္ ေနရာယူထားတာပဲေလ။ အခ်ိန္အပိုင္းအျခားတစ္ခုမွာ ဘယ္ေနရာေတြ ေရာက္ေနမလဲဆိုတာကို ဘယ္သူမွမသိႏိုင္ဘူး။

“အိုဘားမားက အသက္ ၅၅ႏွစ္မွာ သမၼတအျဖစ္ကေန ပင္စင္ယူတယ္။ ေဒၚနယ္ထရန႔္က အသက္ ရဝမွာမွ သမၼတျဖစ္တယ္” ေနာက္က်တယ္ မေနာက္က်ဘူးဆိုတာက တျခားသူေတြနဲ႔ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ရာကေန ျဖစ္လာတာပဲ။ ဒီလိုသာဆိုရင္ ကိုယ့္ထက္ေစာေနတဲ့သူ အၿမဲတမ္းရွိတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ကိုယ့္ထက္ ေနာက္က်ေနတဲ့သူေတြလည္း အၿမဲတမ္းရွိေနဦးမွာပဲ။

ဒါေၾကာင့္ ႏႈိင္းယွဥ္တာေတြကို စိတ္ထဲမထားဘဲ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ပဲ အာ႐ုံစိုက္ၿပီးသြားပါ။အတားအဆီးေတြေတြ႕ရင္ ေက်ာ္လႊားပါ။ ကုန္းတက္ေတြဆိုအားစိုက္ထုတ္ပါ။ ေျပျပစ္တဲ့ ေနရာေလးေတြမွာ လမ္းေဘးက အလွအပေတြကို ခံစားပါ။ ဘဝရဲ႕ သာယာနာေပ်ာ္မႈေတြကို သတိျပဳပါ။

ဒါကိုယ့္လမ္းပဲမလား။ ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ ေျပးလိုက ေျပးပါ ေလွ်ာက္ လိုက ေလွ်ာက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ အာ႐ုံအျပည့္စိုက္ဖို႔ေတာ့မေမ့ပါနဲ႔။ စတိဗ္ေဂ်ာ့က ေျပာဖူးတယ္။ လူ႔ဘဝဟာ အမွတ္စက္ေတြကို ဆက္ေနရတာပဲတဲ့။ ကိုယ့္ဘဝရဲ႕ အမွတ္စက္ေတြကို အျပည့္အဝ အာ႐ုံစိုက္ထားတဲ့သူတစ္ေယာက္က သူ႔အမွတ္စက္ေတြကို ေပါင္းစပ္လိုက္တဲ့အခါ ပုံရိပ္တစ္ခု ျပည့္ျပည့္ဝဝေပၚလာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

လူတစ္ေယာက္က တျခားသူေတြကိုပဲ အာ႐ုံစိုက္ၿပီးကိုယ့္ဘဝကိုယ္အျပည့္အဝ အာ႐ုံ မစိုက္ႏိုင္ခဲ့ရင္ သူ႔ရဲ႕ အမွတ္စက္ေလးေတြဟာ လွလွပပ ပုံေပၚႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။

ကြၽန္ေတာ္တို႔က ေနာက္မက် ပါဘူး။

မတူညီတဲ့ လမ္းေတြေပၚမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနရတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ေျပျပစ္ေခ်ာေမြ႕ပုံခ်င္း အဖုအထစ္ခ်င္း မတူညီၾကတာပါ။ မတူညီတဲ့အေနအထားနဲ႔ အေၾကာင္းရင္းခံေတြေပၚမွာ လိုက္ၿပီးႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ေနမယ့္အစား ကိုယ့္လမ္းေပၚမွာသာ အျပည့္အဝအာ႐ုံစိုက္ၿပီး ကိုယ့္အမွတ္စက္ေတြ ကိုသာ အျပည့္အဝပုံေဖာ္သြားပါ။ ဒါဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဘဝပုံရိပ္ကလည္း ျပည့္စုံသြားလိမ့္မယ္။

Dr. Thurein Hlaing Win