သခ်ဳၤိုင္းေစာင့္ မဖဲဝါ ထက္ ပိုၾကမ္းတဲ့ ဧရာဝတီတိုင္း က သရဲမ “မစံပယ္” အေၾကာင္း

သခ်ဳၤိုင္းေစာင့္ မဖဲဝါ ထက္ ပိုၾကမ္းတဲ့ ဧရာဝတီတိုင္း က သရဲမ “မစံပယ္” အေၾကာင္း

ကိုျမမိုးတို႔႐ြာက ဧရာဝတီတိုင္း၊ ၿမိဳ႕နယ္ေလး တစ္ခုအတြင္းက ႐ြာကေလးတစ္႐ြာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေခ်ာင္းလက္တက္ကေလး နဖူးေပၚမွာတည္ရွိၿပီး အိမ္ေျခက ၅၀ ေက်ာ္သာ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ႐ြာကေလးမွာ မစံပယ္ဆိုတဲ့ အသက္ငယ္ငယ္ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ ရွိၿပီး၊ ႐ုပ္ရည္မွာ အလြန္ေခ်ာေမာလွပလို႔ ႐ြာနီးခ်ဳပ္စပ္က လာေရာက္ပိုးပန္းတာကို ခံရသူပါ။

အလြန္လွပလို႔ လိုခ်င္သူေတြ ဝိုင္းေနသလို၊ ပိုးပန္းသူ အခ်င္းခ်င္း တုတ္တျပတ္ ဓားတျပတ္ ျဖစ္ေစသည္အထိ မစံပယ္ အလွ က နန္းဆန္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး မစံပယ္ဟာ မိသားစုသေဘာတူတဲ့ တစ္႐ြာတည္းသား ကိုသန္းႏိုင္နဲ႔ လက္ထပ္ခဲ့ ပါတယ္။ ဒီအခါမွာ မစံပယ္အေပၚကို အခ်စ္ႀကီးၿပီး၊ အမ်က္ႀကီးခဲ့သူတစ္ေယာက္ ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ မစံပယ္ တို႔႐ြာနဲ႔ သိပ္မေဝးလွတဲ့ ႐ြာက ကိုေကာက္ဆိုသူပါ။

ကိုေကာက္က မစံပယ္ကို ေတြ႕ရာသခ်ႋဳင္းဓားမဆိုင္း သတ္မယ္ဆို လို႔ မစံပယ္ခမ်ာ တစ္ပတ္ေလာက္ ႐ြာထဲက ႐ြာျပင္ မထြက္ရဲပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႐ြာသားေတြက ကိုေကာက္က မူးလို႔ေျပာခဲ့တာျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူတို႔႐ြာ သူႀကီးက ေခၚယူဆုံးမၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း ဝိုင္းဝန္း ႏွစ္သိမ့္တဲ့အခါမွသာ မစံပယ္ခမ်ာ နဂိုလို ေနရဲစားရဲပါေတာ့တယ္။

ကိုသန္းႏိုင္က ႀကဳံရာအလုပ္ လုပ္ကိုင္သူ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ကြမ္းသီးခူးျခင္း၊ ကြမ္းသီးပို႔ျခင္း၊ စက္ေလွအငွားလိုက္ျခင္း စတဲ့ အလုပ္ကို ႐ိုသားစြာ လုပ္ကိုင္ၿပီး၊ မစံပယ္ကို သားမွတ္မွတ္ မယားမွတ္မွတ္ လုပ္ေႂကြးပါတယ္။ တစ္ရက္ေတာ့ ကိုသန္းႏိုင္၊ ဘာအလုပ္အကိုင္မွမရွိလို႔ ဟင္းစားေလးရေအာင္ဆိုၿပီး၊ ေခ်ာင္းထဲကို ငါးဖမ္း သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပန္လာခ်ိန္ေရာက္သည္အထိ ျပန္မလာခဲ့ပါ။

မိုးေတြက ညေန ေျခာက္နာရီေလာက္မွာ သည္းထန္စြာ ႐ြာလာခဲ့ပါတယ္။ မစံပယ္ခမ်ာ ကိုယ္ေလးလက္ဝန္ႀကီးနဲ႔ လင္ျဖစ္ သူကို အိမ္ေပါက္ဝမွာ ေျခဆင္း ေခ်ာင္းစပ္အတြင္းကိုသာ လွမ္းေမွ်ာ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိုးက သည္းသည္ထက္ သည္းလာ၊ လင္ျဖစ္သူကလည္း ျပန္လာခ်ိန္ကိုလြန္လို႔ ည 7 နာရီပင္ ေရာက္လုေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မစံပယ္ ကိုသန္းႏိုင္ ရွိႏိုင္မယ့္ ဆီကို လိုက္သြားဖို႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။

မိုးထဲေရထဲ တဲနီးနားခ်င္း ေဒၚမဲတူရဲ႕ ေလွကို ငွားၿပီး မစံပယ္တစ္ေယာက္၊ လင္ျဖစ္သူကို ေလွေလွာ္ၿပီး လိုက္ရွာပါ တယ္။ ေဒၚမဲတူကလည္း အေဖာ္လိုက္ခဲ့မယ္လို႔ ေျပာေပမယ့္၊ မစံပယ္က ျငင္းခဲ့ပါတယ္။ ေဒၚမဲတူခမ်ာ ေျခေထာက္သံစူးၿပီး ဖ်ားေနတာကို သူမက အေဖာ္အျဖစ္ မေခၚလိုေပ။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ေယာက္တည္း ေလွေလွာ္ကာ ထြက္ လာခဲ့ျခင္းပါ။

မိုးကလည္း တစ္ႏွစ္လုံး႐ြာမယ့္မိုး တစ္ခါတည္း စုၿပီး ႐ြာေလသလား မေျပာတတ္၊ မစံပယ္တစ္ေယာက္ ခိုက္ခိုက္တုန္ ေအာင္ ခ်မ္းေနပါၿပီ။ အခုအခ်ိန္အထိ မိုးထဲေလထဲမွာ ကိုသန္းႏိုင္ကို မေတြ႕ေပ။ ဒါေပမယ့္ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က က်ခ်င္ ေတာ့ ေလွတစ္စင္းကို အိပဲ့အိပဲေလွာ္လာတဲ့ တစ္ဖက္႐ြာက ကိုေကာက္နဲ႔ လူသူကင္းျပတ္ရာမွာ ပက္ပင္းေတြ႕ လိုက္ရ ပါေတာ့တယ္။ မစံပယ္ခမ်ာ အဓမၼက်င့္ၿပီး ေခါင္းကို ဓားနဲ႔လွီးက သတ္ျဖတ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ကိုေကာက္ဆိုတဲ့ လူ႔အ႐ိုင္းအစိုင္း ကို လည္း ရဲတပ္ဖြဲ႕က ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မစံပယ္ရဲ႕ဇာတ္လမ္းက ဒီမွာတင္ ၿပီးမသြား ပါ။

မစံပယ္ေသဆုံးၿပီး တစ္လေလာက္အၾကာမွာ ဖိုးလျပည့္ဆိုတဲ့ လူပ်ိဳေပါက္ တစ္ေယာက္ သည္းေျခပ်က္ၿပီး ႐ူးသြားပါတယ္။ သူဟာ ဟင္းစားရွာရင္း မစံပယ္သရဲမ က်က္စားရာ ေညာင္ပင္ေကြ႕ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ မစံပယ္ကို ေတြ႕လိုက္လို႔ပါ။ ထိုေန႔က ဖိုးလျပည့္ ေလွေလွာ္လိုက္၊ ငါးဖမ္းလိုက္နဲ႔ အလုပ္ကို စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ထိုစဥ္အခ်ိန္မွာပဲ ကိုင္းစက္မွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ဖိုးလျပည့္ လွမ္းၾကည့္ေတာ့ မစံပယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရပါတယ္။

“မစံပယ္ ခမ်ား ဘာလုပ္ေနတာတုန္း”ဆိုၿပီး ေမးလိုက္တယ္။ ” ငါလားေဟ့ … ကိုသန္းႏိုင္ကို လာေစာင့္ေနတာ ” ” ဟာ ” ထိုအခါက်မွ ဖိုးလျပည့္တစ္ေယာက္ မစံပယ္ဆုံးၿပီးသြားၿပီဆိုတာကို သတိရလိုက္ပါတယ္။ မစံပယ္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ ေတာ့ မစံပယ္က သူ႔ေခါင္းျပတ္ႀကီးကို ကိုင္ထားပါတယ္။ အဲဒီမွာပင္ ဖိုးလျပည့္တစ္ေယာက္ ေလွကို ဦးတည္ရာ ေလွာ္ခတ္ၿပီး၊ စိတ္ေဖာက္႐ူးသြပ္သြားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ေညာင္ပင္ေကြ႕ဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ လူေတြ ေရွာင္ရွားစျပဳလာခဲ့တဲ့ ေနရာတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အဖြဲ႕လိုက္ ငါးဖမ္း သြားတဲ့သူေတြေတာင္ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္မွ အဆိုပါ ေညာင္ပင္ေကြ႕ေနရာကို ျဖတ္ရဲပါတယ္။ ညေန အေတာ္ေစာင္းၿပီ ဆိုရင္ေတာင္ တစ္ျခားေခ်ာင္းလက္တက္ကေန တစ္ေကြ႕တစ္ပတ္ ပတ္ၿပီး၊ ႐ြာဆီကို ျပန္ၾကရတဲ့ အထိပါ။

မစံပယ္ဟာ ညေနတိုင္း ေရဆင္းခ်ိဳးေလ့ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ တစ္ခါတေလ သူ႔ေခါင္းျပတ္ႀကီးကို ဒူးမွာစြပ္ၿပီး၊ ေခါင္းေလွ်ာ္ျခင္း၊ သန္းရွာျခင္းေတြ ျပဳလုပ္ေနတတ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အခုအခ်ိန္ထိလည္း ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ေညာင္ပင္ေကြ႕ကို ေလွနဲ႔ျဖတ္ရသူေတြအနက္ ရိပ္ကနဲ ေတြ႕လိုက္ရသူေတြ ရွိသလို၊ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔ မစံပယ္ကို အေကာင္လိုက္ အထည္လိုက္ ေတြ႕လိုက္ရသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။

ကိုစံေမာင္တို႔၊ ျမင့္ေ႐ႊတို႔ တူဝရီးတစ္စုဟာ ညဘက္ဆို လယ္ကြက္ေတြဘက္ကို ငါးခုတ္ျခင္း၊ ႂကြက္ထိုးျခင္းနဲ႔ အသက္ ေမြးဝမ္းေၾကာင္း ျပဳသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ မစံပယ္တို႔နဲ႔ တစ္႐ြာတည္းသားေတြျဖစ္ၿပီး၊ ေဆြမ်ိဳးလည္း မကင္းၾက ပါဘူး။ တစ္ည သူတို႔ လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္ျဖစ္တဲ့ ႂကြက္ထိုး၊ ငါးခုတ္လုပ္ဖို႔အတြက္ တူဝရီးႏွစ္ေယာက္ လယ္ကြက္ေတြ ဘက္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။

ည ကိုးနာရီခန႔္ အခ်ိန္မွာ ဟင္းစားေတာ္ေတာ္ရၿပီမို႔ အိမ္ျပန္ဖို႔ တိုင္ပင္ၾကပါတယ္။ ထိုစဥ္မွာပဲ သူတို႔နဲ႔အတူ ပါလာ တဲ့ ေခြးက ေခ်ာင္းစပ္ဆီကို ၀႐ုန္းသုန္းကားနဲ႔ ထိုးေဟာင္ပါေတာ့တယ္။ တူဝရီးႏွစ္ေယာက္သား အဲဒီေတာ့မွ သတိထား မိလိုက္တာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေညာင္ပင္ေကြ႕အနားကို ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းကိုပါ။

ႏွစ္ေယာက္သား ေက်ာခ်မ္းသြားၾကပါတယ္။ ေခြးကလည္း ဘာမွ မျမင္ရဘဲ ထိုး လို႔သာ ေဟာင္ေနပါေတာ့တယ္။ ” ဦး … ဦးေလး .. ျမန္ျမန္ လုပ္ဗ်ာ … ျပန္ .. ျပန္ၾကစို႔ ” တူျဖစ္သူ ျမင့္ေ႐ႊရဲ႕ အသံက တုန္ရီေနၿပီျဖစ္သလို၊ ကိုစံေမာင္ကလည္း မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္ေနရွာၿပီ။ ႐ြာဆီကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ေတာ့ ေရာက္ဖို႔ မိနစ္သုံးဆယ္ေလာက္ေတာ့ အသာကေလး လမ္းေလွ်ာက္ရဦးမည္။

” ေအး … ပစၥည္းေတြ သိမ္းကြာ … မွိန္းသာ ၿမဲေအာင္ ကိုင္ထား … တစ္ခုခု အႏၲရာယ္ ေတြ႕ရင္ ထိုးသာပစ္ ” ကိုစံေမာင္ ေနာက္ေက်ာမလုံသလို၊ လည္ျပန္ၾကည့္ၿပီး၊ ပစၥည္းေတြကို ကမန္းကတန္း သိမ္းၾကပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္သား ခပ္သုတ္သုတ္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကစဥ္- ” ဦးေလး စံေမာင္” ” ဟာ ” အလြန္က်ယ္ေလာင္ တဲ့ အသံနက္ႀကီးကို တူုဝရီး ႏွစ္ေယာက္သား ရွင္းရႈင္းလင္းလင္း ၾကားလိုက္ရလို႔ ဆံပင္ေမြးေတြပါ ေထာင္ကုန္ပါတယ္။

” ေဟ့ေကာင္ ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ေဟ့ အေျခအေန မေကာင္းဘူး ” ဆိုၿပီး တူျဖစ္သူကို သတိေပးကာ ေျခလွမ္းကို ေစာေစာ ကထက္ ပိုသြက္လိုက္ပါတယ္။ ေစာေစာက တစ္စုံတစ္ခု ျမင္လို႔ ထိုးေဟာင္ေနတဲ့ ေခြးေတာင္၊ ႐ြာဆီကို သုတ္ေျခ တင္ၿပီး ေျပးေနပါၿပီ။

” ေမာင္ေလး ျမင့္ေ႐ႊ .. အစ္မပါ … အစ္မ စံပယ္ပါ … ဘာမွ မစားရေသးလို႔ ႂကြက္ကေလးေတြ ထားခဲ့ပါဦး ” ” ဟာ ဦးေလး ႂကြက္ … ႂကြက္စားဖို႔ ေတာင္းေနတာဗ် ” ” လြယ္အိတ္လိုက္သာ ပစ္ခ်ေပးခဲ့ေတာ့ေဟ့ … လာ ေျပးၾကစို႔”

မစံပယ္ကား ေဆြမ်ိဳးမို႔ လားမသိ၊ အေမွာင္ထဲမွာ အသံေလာက္နဲ႔သာ ေျခာက္လွန႔္လို႔ ကိုစံေမာင္တို႔ တူဝရီး သက္သာရာ ရပါေတာ့တယ္။ ႏွစ္ေယာက္သား လယ္ကြင္းေတြ အလီလီေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး၊ ႐ြာဆီကို ဖေနာင့္နဲ႔တင္ပါး တစ္သားတည္း က်ေအာင္ ေျပးၾကပါတယ္။ ဖိုးလျပည့္ ႐ြာျပန္ေရာက္လို႔ တခိုက္ခိုက္တုန္ေနသလို၊ တူဝရီးႏွစ္ေယာက္ စလုံး ေၾကာက္႐ြံ႕ တုန္လႈပ္ေနၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကေတာ့ စိတ္ေဖာက္ျပန္ ႐ုူးသြပ္ျခင္း မရွိပါဘူး။ အခုဆို ငါးခုတ္ျခင္း၊ ႂကြက္ထိုး ျခင္းလည္း မလုပ္ၾကေတာ့ပါဘူး။ မစံပယ္ကေတာ့ ေညာင္ပင္ေကြ႕မွာ အပိုင္စား ရထားတဲ့ သရဲမအျဖစ္ အခုအခ်ိန္ထိ ကြၽတ္တမ္း မဝင္ႏိုင္ရွာေသးဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။

(ကိုျမမိုး၏ ေျပာၾကားခ်က္ကို ျပန္လည္မွ်ေဝပါသည္။)

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

8 + nineteen =