လယ္ေတြ ယာေတြ ေဈးေကာင္း ရတိုင္း မေရာင္း ပါနဲ႔လို႔ ေျပာေနရတာ ဒါေတြ ေၾကာင့္ပါ…(ျဖစ္ ရပ္ မွန္)

လယ္ေတြ ယာေတြ ေဈးေကာင္း ရတိုင္း မေရာင္း ပါနဲ႔လို႔ ေျပာေနရတာ ဒါေတြ ေၾကာင့္ပါ…(ျဖစ္ ရပ္ မွန္)

ထိုင္း ႏိုင္ငံရဲ႕ အေရွ႕ပိုင္း မွာ ခ်န္ထပူရီ ဆိုတဲ့ျပည္ န ယ္ေလးတ ခုရွိတယ္။ အဲ့ဒီျပည္ နယ္က စိုက္ပ်ိဳးေရးကိုသာ အဓိကလု ပ္ကိုင္ၾကၿပီး အမ်ားဆုံးစိုက္တာ ကေတာ့ စပါးေပါ့။ သူစိုက္တဲ့စ ပါးက ထိုင္းႏိုင္ငံ တႏိုင္ငံလုံးစာနီးပါး ဖူလုံေစသတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စပါး အထြက္ ႏႈန္းေ တြေလ်ာ့ က်လာပီး ေနာက္ဆုံး လုံးဝ မထြက္ႏိုင္ေတာ့ တဲ့အထိ ျဖစ္သြားခဲ့လို႔ တ႐ြာလုံးက ေယာက္်ားေလးေတြ သေဘၤာလိုက္ ၿမိဳ႕တက္အ လုပ္လုပ္၊ မိန္းကေလးေတြ က်ေတာ့လည္း ကာရာအိုေ ကဆိုင္ေတြေရာက္ မေကာင္းတာေတြ လုပ္စား စသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ…။

ဒီလိုနဲ႔ ႏိုင္ငံ့အတြက္ ဆန္စ ပါးရိကၡာဟာ အစပိုင္းမွာ ဖူလုံေနခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္းက် ႏိုင္ငံျခားက ဆန္စပါးေတြကို တင္သြင္းလာရေတာ့ ဝန္ႀကီးေတြက သိပ္မၾကည္ၾကေတာ့ဘူး။ ေနာက္ပိုင္း လုံးလုံးလ်ားလ်ား တင္သြင္းလာရေတာ့ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ဘ႑ာရိကၡာေငြေတြ ထိခိုက္လာတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဝန္ႀကီးေတြဟာ အစည္းေ ဝးေခၚပီး အစီအစဥ္တခုကို ဆြဲခဲ့ၾကတယ္။ ထိုင္းျပည္သူေတြက ဘုရင္ကို အရမ္းခ်စ္ေၾက တာ့ ဘုရင္ကို ေခၚၿပီး (ဘန္းျပၿပီး) အေဝးေရာက္ေ နသူေတြကို စုစည္းရေအာင္ အဲ့ဒီခ်န္ထပူ ရီေဒသကို တိုင္းခန္းလွည့္လည္မယ္လို႔ ေၾကျငာလိုက္တယ္။

ဘုရင္ကလည္း ႏိုင္ငံ့ေအ ရးဆိုေတာ့ သေဘာတူတယ္။ ေနာက္ ဘုရင္က ဝန္ႀကီးေနာက္လို က္ေတြနဲ႔အတူ ခ်န္ထပူရီကို ေရာက္တယ္ ဆိုပါေတာ့။ အဲ့ဒီမွာ လူလည္းစုံေရာ အရင္က စီစဥ္ထားခဲ့တဲ့ အတိုင္း အေျပာအေဟာေ ကာင္းတဲ့ ဘုရင့္ကိုယ္ေရးအရာရွိကို ေျပာခိုင္းေ တာ့တာဘဲ။ “ကဲ…ဘုရင္မင္းျမတ္ကိုယ္တိုင္ ဒီလို တိုင္းခန္းႂကြလာျရ ခင္းဟာေတာ့ ႏိုင္ငံ့ရဲ႕ အေရးေပၚေျအ ခအေနတခုကို ေၾကျငာအသိေပးလို တာေၾကာင့္ဘဲ ျဖစ္တယ္။ ဒီေနရာမွာ ဒီေဒသရဲ႕ စပါးအထြက္ႏႈန္းနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ အရင္က

လူႀကီးမင္း တို႔ စပါးစိုက္ၿပီး ထိုင္းတႏိုင္လုံး ကို ဖူလုံႏိုင္ေစခဲ့တယ္။ အခု လူႀကီးမင္းတို႔ မစိုက္ေတာ့လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ တျခားက တင္သြင္းေ နရတယ္၊ ဘ႑ာရိက ၡာအရံေငြေတြ အလြန္ကို ထိခိုက္လာေ နတယ္။ အဲ့ေတာ့ ႏိုင္ငံ့ရဲ႕ ေက်းဇူးသစၥာကိုေစာင့္သိတဲ့အေနနဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ စပါးကို မျဖစ္မေနျပန္စိုက္ေပးၾကဖို႔ပါ။ မစိုက္ႏိုင္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဒီေဒသ အတြက္ ထိုက္ေလ်ာက္တဲ့ အေရးယူမႈေ တြ ျပဳသင့္ရင္ ျပဳလုပ္ရပါလိမ့္မယ္….”

အဲ့ဒီမွာ ဘုရင္ႂကြလာလို႔ အားလုံးေပ်ာ္႐ြ င္ေနရာကေန ၿငိမ္ၿပီး ဝမ္းနည္း သြားၾကတယ္။ ခ်က္ျခင္းဘဲ အဖိုးအိုႀကီး တေယာက္က ထလာၿပီး ေတာင္သူဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း ဘုေျပာနဲ႔ ေျပာခ်ေတာ့ တာေပ့ါ။ “ေအး…မင္းတို႔ေျပာသလို မလုပ္ႏိုင္ဘူး…. သတ္ခ်င္သတ္။ ဒါေပမယ့္ အားလုံးေတာ့ မလုပ္နဲ႔။ ငါ့တေယာက္ထဲ လာသတ္လွည့္။ မင္းတို႔က ငါ့တို႔အေၾကာင္းေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မစုံစမ္းဘဲ ရမ္းသမ္းၿပီး လာလုပ္လို႔ရမလား… ငါတို႔ ဘယ္ေ လာက္ဒုကၡေရာက္ေန ခဲ့ရသလဲ မင္းတို႔မသိဘဲနဲ႔” ဆိုၿပီး ဝင္ ၿဖဲတာေပါ့။

အဲ့ေတာ့မွ ဝန္ႀကီးေတြ လႈပ္လႈပ္႐ြ႐ြျဖစ္လာၾကတယ္။ ဘုရင့္ ကိုယ္ေရးအရာရွိက ဝန္ႀကီးေတြကို လက္တားျပလိုက္ၿပီး… “ဒါဆိုရင္ အဖိုး ဒီကေစာင့္ေနပါ။ ဒီကိစၥကို အခုမရွင္းေသးဘူး မနက္ျဖန္က်မွ က်ဳပ္နဲ႔ ခင္ဗ်ား ၂ ေယာက္ခ်င္း ေတြ႕မယ္ဆိုၿပီး” အားလုံး ျပန္သြားၾကတယ္။အားလုံးကေတာ့ ဘုရင့္ေအ ရွမွာမို႔(ဘုရင္က ျပည္သူေတြကို အရမ္းခ်စ္တာကိုး) အျပစ္မေပးဘဲ ေနာက္မွ အျပစ္ေပးမယ္ေပါ့ စသျဖင့္ ထင္ၾကတယ္။ ေနာက္ ဘန္ေကာက္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဘုရင့္ကိုယ္ေ ရးအရာရွိက သူ႔ရဲ႕ ရာထူးကိုစြ န႔္လိုက္တယ္။ အားလုံးလည္း အံ့ၾသကုန္ၾကတာေပါ့။

သူက ဝန္ႀကီးေတြကို ေျပာခဲ့ေသးတယ္။ က်ေနာ္ဒီ႐ြာကို သြားေလ့ လာရမယ္ေပါ့။ စုေဝးပြဲမွာ တုန္းက အဖိုးႀကီးေျပာတဲ့အထဲ တခုပါခဲ့ေသးတယ္။ “ခင္ဗ်ားတို႔က ရာထူးအေဆာ င္အေယာင္ေတြနဲ႔ ႀကီးပြားေနၿပီး ေအးေအးေဆးေ ဆးေနေနရေတာ့ ဒို႔ဒုကၡေတြကို ဘယ္သိမလဲ” ဆိုၿပီးေပါ့။ ဒါကို ကိုယ္ေရးအရာရွိက ေကာင္းေကာင္း နားလည္သြားပုံရပါတယ္။ ဘုရင္ထံ ခြင့္ေတာင္းတယ္။ ႐ိုး႐ိုး အရပ္သားဘဝနဲ႔ ခ်န္ထပူရီကို ကယ္တင္ပါရေစ ဆိုေတာ့ ဘုရင္ကလဲ ခြင့္ျပဳတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ခ်န္ထပူရီ ကိုေရာက္ အဖိုးႀကီးနဲ႔ေတြ႕။ အေၾကာင္းအရင္းကို ေမးၾကည့္တဲ့အခါ…. “အရင္ကေတာ့ ဟုတ္တယ္ စပါးေတြ စိုက္တိုင္းျဖစ္တယ္။ ေနာက္ ႏိုင္ငံတိုးတက္ လာေတာ့ ဓာတ္ေျမၾသဇာ ပိုးသတ္ေဆး… စတာေတြ ေပၚလာတယ္။ အဲ့ဒါေတြသုံးရင္ ၂ဆ ၃ဆ အထြက္တိုးမယ္ ဆိုၿပီး ဓာတ္ေျမၾသဇာ company ႀကီးေတြက လာေရာင္းတယ္။ အစပိုင္း ၄၊ ၅ႏွစ္မွာ သူတို႔ေျပာတဲ့အတိုင္း ထြက္ေတာ့ ေတာင္သူေတြလဲ ဝမ္းသာတာေပါ့။ ေနာက္ပိုင္း အထြက္ႏႈန္းေလ်ာ့က်လာတယ္။

အထြက္ႏႈန္းေလ်ာ့ လာေတာ့ ဓာတ္ေျမဩဇာေကြၽးႏႈန္းကို ၂ ဆ ၃ ဆ တိုးထဲ့ရမယ္ ဆိုပီး Company ေတြဘက္က ေဆာ္ဩလာတယ္။ ေနာက္ ထပ္ပီး ေဖာ္ျမဴလာ ဝမ္း ဘာညာဆိုၿပီး ေဈးႏႈန္းျမင့္တဲ့ ဓတ္ေျမၾသ ဇာေတြ သြင္းေတာ့တာပဲ။ တျဖည္းျဖည္း ေတာင္သူေတြက မဝယ္ႏိုင္ေတာ့ သူတို႔က စပါးေပးနဲ႔ေရာ င္းတယ္။ အစပိုင္း အဆင္ေျပေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း အထြက္ႏႈန္းေလ်ာ့ လာျပန္ေရာ။ ေနာက္ဆုံး အေႂကြးေပၚအေႂကြးဆင့္နဲ႔ လုံးဝမစိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ သားသမီးေတြကို ခုနကလို အျဖစ္မ်ိဳးေတြျဖစ္ေအာင္ တြန္းပို႔သြားေတာ့တာဘဲ” တဲ့။

အဲ့ဒီမွာ စိုက္ပ်ိဳးေရးေ က်ာင္းဆင္းျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ္ေ ရးအရာရွိက (ရာထူးကစြန႔္လိုက္ၿပီေနာ္) သူ႔ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ေငြေတြနဲ႔ ျပန္စမယ္လို႔ ဆိုလိုက္တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔က လူစိုက္ေပး။ တခ်ိဳ႕တဝက္ေတာ့ လက္ရွိ အလုပ္ပဲ ဆက္လုပ္အုံးေပါ့။ ေနာက္အဆင္ေျပလာေတာ့မွ ဒီထက္ လူအင္အား ထပ္တိုးၾကတာေပါ့ဆိုပီး…. ကဲ မွန္းစမ္း ေျမကိုစမ္းၾကည့္မယ္ ေပါက္တူးယူခဲ့ ဆိုေတာ့… ႐ြာသားေတြလည္း တက္ႂကြလာတာေပါ့။ ေနာက္ ေျမကို ေပါက္တူးနဲ႔ ေပါက္လိုက္တာ တခြၽမ္းခြၽမ္း ျမည္ေနေတာ့တာပဲ။ (ဓာတ္ေျမၾသဇာ တန္ခိုးေတြျပပီး ေျမေတြ ကြၽတ္ကုန္ေတာ့တာပါ)

ဒါဆိုသိၿပီ ဆိုၿပီး အဲ့ဒိအခ်ိန္ကေန စတင္လာခဲ့ လိုက္တာ… အခုဆိုရင္ ခ်န္ထပူရီမွာ စပါးအျပင္ အျခားႏွစ္ရွည္ပင္ေတြေရာ၊ စားပင္သီး ပင္ေတြေရာ စုံလို႔။ ဒါ့အျပင္ အဲ့ဒိေဒသက ေတာင္သူလယ္သ မားေတြအတြက္ စိုက္ပ်ိဳးေရးသင္တန္းေက်ာ င္းႀကီးလည္း ဖြင့္ေပးထားတယ္။

ေနာက္ အပင္ေတြကထြက္တဲ့ သဘာဝ အရင္းအျမစ္ေတြနဲ႔ လူ႔အသုံးအေဆာ င္ေတြ စားေသာက္ကုန္ေတြ စတာေတြကို စက္႐ုံေတြနဲ႔ ထုတ္ေနၿပီေလ…. သင္တန္းေက်ာင္း ဆရာကေတာ့ ကိုယ္ေရးအရာရွိႀကီးေပါ့။ (နမူနာ တခုေျပာရရင္ အဲ့ဒိေဒသက ပ်က္စီးသြား တဲ့ေျမေတြကို ေျမဆီျပန္လုပ္တာနဲ႔ပ တ္သတ္လို႔ ခ်န္ထပူရီမွာ ျမက္ရွည္႐ိုင္းေတြက မေပါက္ေတာ့ ကေမာၻဒီယားနဲ႔ ဗီယက္နမ္ေတြဆီက ဝယ္ပီး သေဘၤာေတြနဲ႔ ကားေတြနဲ႔သယ္။ ေနာက္မွ အဲ့ဒါေတြကို ႏုတ္ႏုတ္စင္း ေျမႀကီးေပၚမွာ ခင္းၿပီး သဘာဝေျမဆီ ျပန္လုပ္ခဲ့ရတယ္)

ဒီ ျဖစ္ရပ္ေလးကို နမူနာယူၿပီး က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕စိုက္ပ်ိဳးေရး က႑ကိုလည္း တိုးတက္ေအာင္ တေခတ္ဆန္း ေျပာင္းလဲ သင့္ၿပီလို႔ ထင္ျမင္မိပါေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

(မူရင္းက ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ စာေရးဆ ရာမႀကီးတေယာက္ ေဟာေျပာပြဲကေန စာသားအျဖစ္ နားလည္ႏိုင္ေစရန္ ျပန္လည္ edit လုပ္ထားရပါတယ္။ ဒီျဖစ္ရပ္ဟာ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ တကယ္ျဖစ္သြားခဲ့ တဲ့ အျဖစ္ကေန ယေန႔ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ ကမာၻကိုထိုးေဖာက္ေနတဲ့ စိုက္ပ်ိဳးေရး နည္းစနစ္ကို မီးေမွာင္းထိုးျပခ်င္ ႐ုံမွ်သာ….)

Cretdit – ေက်ာက္သင္ပုန္း

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

three + 15 =