ပုဂံေျမ ျမင္းက ပါ႐ြာက က်ိန္စာ သင့္သူ (ျဖစ္ ရပ္ မွန္)

ပုဂံေျမ ျမင္းက ပါ႐ြာက က်ိန္စာ သင့္သူ (ျဖစ္ ရပ္ မွန္)

စိန္တိုး တို႔႐ြာငယ္ေလးက ပုဂံေျမမွာ နာမည္ႀကီး ျမင္းကပါ႐ြာ နဲ႔ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာရွိေနတယ္ ၊ ႐ြာထဲမွာေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ထန္းပင္ေတြေဝေဝဆာဆာနဲ႔ ထန္းနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့လုပ္ငန္းေတြ ၊ ယြန္းထည္လုပ္ငန္းေတြ ၊ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕က ေမြးျမဴေရး လုပ္ၿပီး အသက္ေမြးၾကတယ္ ၊ ရာဇဝင္ေတြထဲက ျမန္မာေတြရဲ႕အသည္း ႏွလုံးလို႔ တင္စားေလာက္တဲ့ ပုဂံေျမမွာ လူျဖစ္ လာရ လို႔လားမသိဘူး ၊ တစ္႐ြာလုံးက မခ်မ္းသာၾကေပမယ့္ သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ ဘဝင္က်တဲ့စိတ္ကေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ေနေပ်ာ္ေအာင္ေနေနၾကတယ္ ၊ ဘုရားပ်က္ေတြ.. ေစတီအၿပိဳေတြ ၊ အုတ္႐ိုးအပဲ့ေတြၾကားမွာ သူတို႔ ကေလးဘဝက ေဆာ့ကစားရင္းနဲ႔ လြမ္းေမာဖြယ္ရာအတိတ္ေတြကလည္း တေထြႀကီး… ၊

အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းကဆိုရင္ အစိုးရကလည္း ရဲေဘာ္နီ ၊ ရဲေဘာ္ျဖဴ စတဲ့ ပါတီေတြကြဲ ၊ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေတြ ပ်က္ဆီးေနတဲ့အခ်ိန္ တိုင္းျပည္တစ္ခုလုံးကို ထိထိေရာက္ေရာက္ မထိန္းႏိုင္ျဖစ္ေနတဲ့ကာလ… ၊ စိန္တိုး တို႔ ရဲ႕ ႐ြာေလးကလည္း အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္မႈရင္ခြင္နဲ႔ ေဝးေနတဲ့ကေလးငယ္လိုျဖစ္ေနရတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ႐ြာတြင္း႐ြာျပင္မွ ျပသနာတစ္စုံတစ္ရာ တစ္ခါမွ မျဖစ္ၾကဘူး ၊ ဒီလိုမျဖစ္ေအာင္လည္း ႐ြာေတြမွာရွိၾကတဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြ ၊ ႐ြာလူႀကီး ရပ္မိရပ္ဖေတြက စည္းစည္း လုံးလုံးနဲ႔ ထိန္းႏိုင္ၾကတယ္ေလ ၊ ျမန္မာျပည္မွာ သာသနာေတာ္ စၿပီးထြန္းကားေစတဲ့ အရပ္မို႔ထင္တယ္ တစ္႐ြာလုံးက ေအးခ်မ္းၿပီးသားပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ပုထုစဥ္ေတြမို႔ လူေတြရဲ႕စိတ္မွာျဖစ္ေလ့ရွိ တဲ့ ေလာဘ ၊ ေဒသ ၊ ေမာဟ မီးေတြကိုေတာ့ ထိန္းခ်ဳပ္ရခတ္ခဲေနတတ္တယ္ ၊ စိန္တိုးတို႔႐ြာကေလးက ေဘးနားဝန္းက်င္က႐ြာေတြလို မခ်မ္းသာၾကေပမယ့္လည္း သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ ေနႏိုင္စားႏိုင္ၾကတယ္ ၊ ခြၽင္းခ်က္အေနနဲ႔ တစ္ခ်ိဳ႕ ႐ြာထဲမွာ ေန႔ခ်င္း ညခ်င္း ခ်မ္းသာသြားၾကတဲ့ သူေတြလည္း ရွိေသးတယ္ ၊ ဘယ္လိုေၾကာင့္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ခ်မ္းသာသြားၾကတာလဲဆိုရင္ ႐ြာကေလးရဲ႕ ေရခံေျမခံ ေၾကာင့္လို တစ္ခ်ိဳ႕ကေျပာၾကတယ္ ၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒီလိုႀကီးပြားမႈေတြက သံသရာအတြက္မေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာၾကတယ္ ၊ ဘာေၾကာင့္ သူတို႔ေတြဒီလိုေျပာေနၾကတာလဲ….. ၊

စိန္တိုးကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ထိုက္လို႔ကိုယ္ရတာ..ဒါေၾကာင့္ ခ်မ္းသာရတာလို႔ပဲ ယုံၾကည္ထားတယ္ … ၊ ဘယ္လိုေတြ ခ်မ္းသာၾကတာလဲ … ၊ “ စိန္တိုး မင္းသိၿပီးၿပီလား” အတူတူထန္းရည္ေသာက္ေနရင္းကေန ဝက္သိုးကလွမ္းေမးလိုက္တဲ့ အခါ စိန္တိုးက “ ေဝ ဘာတုန္းကြ ” “ ႐ြာေတာင္းပိုင္းက ကိုေက်ာ္ျမတို႔ေတြ မေန႔က အိမ္ဝိုင္းထဲမွာ ေရတြင္းတူးရင္း ေျမထဲကေန ေ႐ႊအိုးႀကီးေတြ႕လို႔တဲ့ဟ… ” “ ဟ..မင္းေျပာတာတကယ္လားဟ ငါတို႔ေတြေတာင္မသိလိုက္ဘူး ” “ ဟုတ္တယ္ေဟ့.. အဲ့သတင္းကို ကိုေက်ာ္ျမရဲ႕မိန္းမ မညိဳေခ်ာပါးစပ္က ေယာင္ၿပီးထြက္လာလို႔ ငါတို႔သိရတာ… ငါလည္းငါ့မိန္းမဆီက ျပန္ၾကားလာတာေဟ့… ၊ ငါတို႔ ကိုေက်ာ္ျမကေတာ့ ဘူးခံျငင္းေနတာပဲ ၊ မၾကာခင္ရက္ပိုင္းက်ရင္ ဒီလူေတြ အိမ္ဝိုင္းေတြျပင္မလား ၊ ၿမိဳ႕ပဲတက္မလားမသိဘူး ေစာင့္ၾကည့္ရမွာပဲ… ”

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စကားကို ၾကားျဖတ္အေနနဲ႔ သာခင္က “ ဟုတ္တယ္ ဒီလူေတြ သြားေမးရင္လည္း ဟိုဘက္႐ြာေတြက ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ့ အမ်ိဳးေတြဆီက အေမြရတယ္လို႔ပဲလိမ္မွာေသခ်ာတယ္” သူငယ္ခ်င္းေတြစကားကို နားေထာင္ၿပီး ေနာက္ စိန္တိုး ကအားအင္ျပည့္ဝ ဝင္းလဲ့ေနတဲ့ မ်က္ဝန္းအစုံနဲ႔ တစ္စုံတစ္ရာကိုေတြးေနမိေတာ့တယ္ … ။

အညာေျမရဲ႕ ေန႔လည္ခင္းေလက ပူအိုက္တဲ့အေငြ႕အသက္ေတြပါေနၿမဲပဲ/ ဒီႏွစ္ပိုင္းထဲမွာတင္ စိန္တိုး တို႔ ႐ြာထဲမွာ အဲ့လို ေျမတြင္းတူးရင္း ၊ ေရတြင္းတူး ၊ ေရကန္တူးရင္း ေ႐ႊတိုေငြစေတြရလာတဲ့အေၾကာင္းေတြ ၊ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို ေန႔ခ်င္း ညခ်င္း ႀကီးပြားသြားၾကတဲ့အေၾကာင္းေတြ ၾကားၾကားေနရတတ္တယ္ ၊ တစ္ေန႔ေတာ့ ဘာအစီအစဥ္မွ မရွိပါဘဲ စိန္တိုး ရဲ႕အေဖက အိမ္ဝိုင္းထဲမွာရွိတဲ့ ေျမေတြကိုတူးဆြေနတာကိုသြားျမင္လိုက္တယ္

“ အဘ…ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ … ေနပူႀကီးထဲကို ဖယ္ဖယ္ က်ဳပ္ လုပ္လိုက္မယ္ ” အေဖလုပ္သူက ဒီေနရာမွာ အပင္တစ္ပင္ပ်ိဳးခ်င္လို႔ ေျမေတြကို ဆြေနတာပါလို႔ ေျပာလာတယ္ … သိပ္ၾကာၾကာမတူးလိုက္ရပါဘူး ၊ သင့္တင့္ သေလာက္ ေျမအက်ယ္နဲ႔ ေျမေလးေတြ မြ ထြက္လာတယ္ ၊ စိန္တိုးလည္း ေနာက္ဆုံးတစ္ခ်က္အေနနဲ႔ ေျမႀကီးထဲ ကို အားစိုက္ၿပီး ေပါက္တူးနဲ႔ လႊဲေပါက္လိုက္တဲ့အခါ ေျမထဲမွာမွာ ေပါက္တူးက ေျမအိုးတစ္လုံးနဲ႔ ထိတဲ့အသံကိုၾကားလိုက္ရ ေတာ့တယ္

“ ဂြက္….. ” “ ဟာ….ဟင္… ” စိန္တိုး တစ္ေယာက္ အေတာ္ေလး ရင္ခုန္သြားမိၿပီးေတာ့ ေျမႀကီးကိုသာသာေလး ယက္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ေျမႀကီးထဲမွာ ေပါက္တူးအရွိန္နဲ႔ကြဲအက္သြားတဲ့ အိုးျခမ္းပဲ့ေလးေတြကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္ … ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဆက္ၿပီးေတာ့ လက္ကေလးနဲ႔ ယက္ၾကည့္တဲ့အခါမွာ အိုးျခမ္းပဲ့ေတြ အမ်ားႀကီးေအာက္ထဲကေန ၿဖိဳးၿဖိဳးေျဖာက္ေျဖာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ပတၱျမားခဲေလးေတြကို ညစ္ႏြမ္းအိုမင္းေနၿပီး အိစင္းေနတဲ့ ေ႐ႊထည္ပစၥည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္ …. ၊ ေ႐ြေတြကို သာသာေလးယူၿပီး ပုဆိုးစနဲ႔ပြတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ အရည္အေသြးအရမ္းေကာင္းတဲ့ ေ႐ႊမွန္းသိသာေအာင္ ဝင္းေတာက္လာပါေလေရာ… ၊

ဘာေျပာေကာင္းမလဲ စိန္တိုးေရာ သူ႔အေဖေရာ ခဏေလး ေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္ေနရာက စိန္တိုးက “ အေဖ…အေဖ…သားတို႔ခ်မ္းသာၿပီးဟား.ဟား.. ခ်မ္းသာၿပီ အေဖ…. ” “ ဟား…ဟား…. ဘုရားက ငါတို႔ကို ေပးၿပီသားေရ ငါတို႔ ဘဝေတာ့ ေန႔ခ်င္းညခ်င္းေျပာင္းၿပီ….ဟားဟား ” သားအဖႏွစ္ေယာက္တည္းရွိၾကတာမို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အားရဝမ္းသာ ေပြ႕ဖက္ထားၾကရင္း အေပ်ာ္လြန္ေနမိတယ္…. ၊ ႐ြာထဲကလူေတြ ေျမႀကီးထဲကေန ရရေနတယ္လို႔ သတင္း ၾကားထားတာ အခုေတာ့ သူတို႔သားအဖလည္း ရခဲ့ၿပီမဟုတ္လား….. ၊

ေရွးေဟာင္းလက္ရာ အုတ္ေက်ာက္ ေတြနဲ႔ ေသခ်ာေဆာက္ထားတဲ့ ေက်ာင္းႀကီးမို႔ အေတာ္ေလးအိုေနယုံကလြဲၿပီး ခန႔္ထည္ေနတုန္းပဲ… ၊ ေက်ာင္းအိုႀကီးရဲ႕အထဲမွာ သီတင္းသုံးေနတဲ့ ဆရာေတာ္အိုႀကီးတစ္ပါးအနားမွာလည္း ႐ြာသူ႐ြာသားတစ္ခ်ိဳ႕က အုံေနၿပီး အဲ့ဒီ့႐ြာသူ႐ြာသားေတြထဲက တစ္ေယာက္က အရင္ဆုံး ေလွ်ာက္လိုက္တာက “ ဘုန္းဘုန္းဘုရား တပည့္ေတာ္တို႔႐ြာထဲမွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေျမႀကီးတူးရင္းနဲ႔ ေျမႀကီးထဲက ေ႐ႊေငြ ရတနာေတြကို ရေနတယ္လို႔သိထားရတယ္ဘုရား…ဘာေၾကာင့္လို႔ အရွင္ဘုရားျမင္ပါသလဲဘုရား”

“အိမ္း ပစၥည္း ဥစၥာဆိုတာ လူေတြရဲ႕ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ကံေတြအေလွ်ာက္ ရရွိ ႏိုင္တယ္ ၊ ဘဝေဟာင္းက ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္ေတြက သူတို႔အတြက္ရည္စူးၿပီး ကုသိုလ္လုပ္ေပးေစခ်င္လို႔ ေပးတာမ်ိဳးတို႔ ၊ သိုက္နန္းေတြက ေပးတာမ်ိဳးတို႔ ၊ ကိုယ္နဲ႔ အေၾကာင္း တိုက္ဆိုင္ၿပီး ရခ်ိန္ ၊ ပိုင္ဆိုင္ခ်ိန္တန္လို႔ ရတာတို႔…စသျဖင့္ေပါ့ ဦးဇင္း နားလာ ထားေပမယ့္ ၊ တစ္ဖက္က အေျခခံက်က်ျပန္ေတြးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဒီေျမ ဒီေနဆိုတာ ေရွးေဟာင္းနယ္ေျမ … ၊ ပိုတိက် သြားတာက အခုရတဲ့သူေတ အားလုံးရထားတဲ့ ဒီပစၥည္းေတြက ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြျဖစ္ေနတာပဲေလ… ၊ ဒီလိုမ်ိဳး တန္ဖိုးႀကီးပစၥည္းေတြကို ရေန တယ္ဆိုေတာ့ ဒါေတြက ဘုရားရဲ႕ ဌာပနာပစၥည္းေတြလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္တယ္ ၊ ဦးဇင္းတို႔ ႐ြာသားေတြ ကိုယ့္အိမ္ေအာက္..အိမ္ေနရာမွာ ေရွးေဟာင္းဘုရားၿပိဳ ဘုရားပ်က္ေတြ မရွိႏိုင္ဘူးလို႔ ဘယ္သူမ်ား အာမခံႏိုင္မွာတဲ့လဲ ၊ ေနာက္ၿပီး ေ႐ႊဆိုတဲ့ သတၳဳမ်ိဳး က ေျမေအာက္က ေျမလႊာေတြေၾကာင့္ ေျမႀကီးထဲမွာပဲ ေနရာေ႐ႊ႕တတ္တဲ့သေဘာရွိေသးတယ္… ၊ ဒီေတာ့ ဦးဇင္းအေနနဲ႔ အႀကံေပးခ်င္တာပါ… ၊ ကိုယ္ရထားလို႔ ကိုယ့္ဥစၥာမွန္ပါတယ္… ၊ ကိုယ္က်ိဳးလည္းသုံးရင္း ကုသိုလ္လည္း ျပဳၾကပါလို႔ပဲေျပာခ်င္တယ္ ”

တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္းေျပာၾကတယ္… ဒီေ႐ႊေတြေငြေတြ တန္ဖိုးႀကီးပစၥည္းေတြက ဘုရား ဌာပနာတိုက္ကေန ေပါက္ထြက္လာ တာတဲ့ …. ၊ ေစတီၿပိဳ ၊ ေစတီပ်က္ေတြထဲကေန ငလ်က္ဒဏ္ေၾကာင့္ ေျမႀကီးထဲကိုေရာက္ၿပီး ေျမလႊာအလိုက္ ေ႐ြ႕လာ တဲ့ ရတနာေတြတဲ့ …. ၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အနီးစပ္ဆုံးျဖစ္ႏိုင္တာက ေရွးလူေတြ ၀ွက္ထားခဲ့တဲ့ပစၥည္းဥစၥာေတြျဖစ္ရင္ျဖစ္ ၊ မဟုတ္ရင္ ဘုရားဌာပနာေတြပဲ…. ၊ ေခတ္ကာလကလည္း အစိုးရက တစ္ႏိုင္ငံလုံးအထိ အာဏာမေရာက္ႏိုင္ေသး ေတာ့ ဒီလိုတိူးလို႔ရလာတဲ့ရတနာေတြကိုလည္း သိမ္းတာဆည္းတာ ဖမ္းတာေတြ မရွိဘူး ၊ ကိုယ့္ၿခံထဲမွာေတြ႕တာ ကိုယ္ပိုင္တာပဲလို႔သတ္မွတ္ၿပီး သိုသိုသိပ္သိပ္နဲ႔ ေနေနၾကတဲ့သူေတြကမ်ားတယ္… ၊

ဘုရားပစၥည္း ဆိုတာထက္ ကိုယ္ရ ကိုယ္ယူ ၊ ကိုယ္နဲ႔ထိုက္လို႔ ကိုယ္ရတာလို႔ပဲ ခံယူထားၾကတယ္ေလ … ၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ တစ္႐ြာလုံးက ရေနမွန္းသိေတာ့ ဘုရားအိုေတြ နားမွာလည္း ေျမေတြ လိုက္တူးလိုတူး နဲ႔ အလုပ္ ေတာင္ေကာင္းေကာင္းမလုပ္စားၾကေတာ့ဘဲ ဒီလို ဟိုတူးဒီတူးလုပ္ရတာကို ပိုခုံမင္ေနတတ္သြားၾကတယ္ ၊ ပုဂံေခတ္က ေရွးလူေတြရဲ႕ က်ိန္စာေတြက ဘယ္ေလာက္ထိျပင္းတယ္ဆိုတာတို႔ ၊ ဘုရားပစၥည္း အဆိပ္သီးဆိုတဲ့ စကားေတြကိုလည္း မစဥ္းစားႏိုင္ေတာ့…. ေလာဘမီးေၾကာင့္ အျမင္ေတြကို ကြယ္သြားေနတာမ်ိဳး…. ။

ေရာဂါ ေထြေထြထူးထူးမရွိပါဘဲနဲ႔ စိန္တိုးရဲ႕အေဖ ႐ုတ္တရက္ ကြယ္လြန္သြား ခဲ့တယ္ အိပ္ေနရင္းနဲ႔ႏႈိးမရေတာ့ဘဲ အသက္ပါ ပါသြားတဲ့အထိျဖစ္သြားခဲ့တာေလ… ၊ စိန္တိုးလည္း အေဖျဖစ္သူအတြက္ စိတ္မေကာင္းျခင္း ႀကီးစြာ ျဖစ္ေန တယ္ ၊ ရထားတဲ့ ပစၥည္းေလးေတြကိုေတာင္ မေရာင္းခ်ရေသးခင္ ၊ မျဖဳန္းရ မသုံးရေသးခင္မွာ အေဖျဖစ္သူ ကြယ္လြန္ သြားေတာ့ ပိုစိတ္ထိခိုက္ရတာေပါ့… ၊ အဆုံးမွာ စိန္တိုး ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခ်လိုက္ၿပီး တစ္ေယာက္တည္း တစ္ကိုယ္ တည္း အဝတ္ေလးနည္းနည္းနဲ႔ ရတနာထုတ္ကို ေက်ာကအိတ္ထဲမွာ ေသခ်ာဝွက္ထားၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို တက္လာ ခဲ့တယ္… ၊

ေတာမွာေမြး ေတာမွာႀကီးလာတဲ့သူမို႔ ရန္ကုန္ဆိုတာ မ်က္လုံးထဲမွာ နတ္ျပည္ႀကီး လိုျဖစ္ေနတယ္ ၊ ေတာမွာလို ထန္းေတာေတြအစား တိုက္ႀကီးႀကီးေတြျပည့္ေနတယ္ ၊ ေတာက ႐ြာသူမ ညိဳေခ်ာေလးေတြအစား မ်က္နာေခ်ေတြနဲ႔ လွခ်င္တိုင္းလွေနၾကတဲ့ ရန္ကုန္သူေတြကို ေငးေနမိတာအေမာ… ၊ ရန္ကုန္သာေရာက္လာခဲ့တာ အသိအကြၽမ္းလည္းမရွိ ၊ ဘယ္သြားလို႔ဘယ္လာရမွန္းလည္းမသိ ၊ ရည္႐ြယ္ခ်က္လည္းမရွိ … ၊ ျဖစ္ခ်င္တာက အိတ္ထဲက ရတနာေတြကို ထုတ္ေရာင္းၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္မွာ တိုက္ေလးတစ္တိုက္နဲ႔ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးေလးတစ္ခုလုပ္ရင္း သူေဌးလိုမ်ိဳးေနခ်င္ တာေလ.. ၊

“ဗ်ိဳ႕ ေနာင္ႀကီး ” “ ခင္ဗ်ာ…ကြၽန္ေတာ့္ကိုေခၚတာလားဗ်ာ ” စိန္တိုး တစ္ေယာက္တည္း ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးနားမွာ ေယာင္ေပေပနဲ႔ ဟိုႀကီးဒီၾကည့္ လုပ္ေနတုန္း အေတာ္ေလးသန႔္သန႔္ျပန႔္ျပန႔္နဲ႔ သူေဌးရႈံးေလာက္ေအာင္ ဝတ္ဆင္ ထားတဲ့ မ်က္နာစိမ္းတစ္ေယာက္က ေတာ္ေတာ္ေလးနားဝင္ခ်ိဳ ေဖာ္ေ႐ြတဲ့ေလသံနဲ႔ စၿပီး မိတ္ဖြဲ႕လာတယ္ ၊ ႐ိုးသားတဲ့ ေတာသူေတာင္သားမို႔ စကားကိုခ်ိန္ေျပာရမွန္းလည္းမသိ ၊ လူတိုင္းကိုမယုံရမွန္းလည္းမသိနဲ႔ စိန္တိုးတစ္ေယာက္ သူ အေမြရထားတဲ့ ေ႐ႊထည္ ၊ ေက်ာက္ထည္ေတြ တစ္ခ်ိဳ႕ကို ေစ်းမ်ားမ်ားရတဲ့ဆီမွာ ေရာင္းခ်င္ၿပီး ေငြကိုလက္ငင္းလိုခ်င္တဲ့ အေၾကာင္း ၊ လက္ ရွိ ရန္ကုန္မွာ ေနစရာေလးတစ္ခုကိုဝယ္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ၊ လုပ္ငန္းေလးတစ္ခုကို စၿပီးလုပ္ခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းေတြေျပာျပလိုက္ေတာ့ လူစိမ္းက အေတာ္ေလးမ်က္နာပြင့္သြားၿပီး

“ ေနာင္ႀကီးက်ဳပ္နဲ႔ေတြ႕တာ ကံေကာင္း တာပဲ…ရန္ကုန္လို႔ေနရာႀကီးမွာ ေနာက္ႀကီး တစ္ေယာက္တည္း ဒီလိုေနေနရင္ လူလိမ္ေတြ ၊ အလစ္သုတ္သမားေတြနဲ႔ ေနာင္ႀကီးပါလာတာေတြေတာင္အကုန္ေျပာင္သြားဦးမယ္ ၊ က်ဳပ္ကလည္း ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ဒီနားမွာ ႏိုင္ငံျခားသား ေတြနဲ႔ အေရာင္းအဝယ္ေလးတစ္ခုလုပ္ၿပီးအျပန္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတာနဲ႔ ရပ္ေစာင့္ေနရင္းကေန ေနာင္ႀကီးကိုျမင္ေတာ့ အကူညီလိုမယ္ထင္လို႔ေမးၾကည့္တာပါ ” “ ေက်းဇူး တင္ပါတယ္ ဗ်ာ..ဒါနဲ႔ ဒီက..နာမည္က ”

“ ေၾသာ္…ေဟာ..ေဟာ.. ကြၽန္ေတာ့္နာမည္က သန္းျမင့္လႈိင္ပါဗ်… ဒီနားတစ္ဝိုက္မွာ က်ဳပ္ကိုမသိတဲ့သူခပ္ရွားရွားပါ.. ၊ က်ဳပ္က ေက်ာက္စိမ္းေတြ ၊ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြ အေရာင္းအဝယ္လုပ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ေပါ့ဗ်ာ… ” “ ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ… ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို ကူညီေပးမယ္ဆို တစ္ဆိတ္ေလာက္ဗ်ာ…ကြၽန္ေတာ္ အေမြရထားတဲ့ ပစၥည္းေလးတစ္ခ်ိဳ႕ကို ေရာင္းခ်င္တယ္ ” လူစိမ္းက သူ႔လက္က နာရီကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ရင္း “ ေကာင္းၿပီဗ်ာ..က်ဳပ္ေဘာ္ဒါေတာ့ မလာေတာ့ဘူးထင္ပါတယ္ လာဗ်ာ ကြၽန္ေတာ္ ေနာင္ႀကီးကို လိုက္ကူညီေပးမယ္… က်ဳပ္ေနာက္သာလိုက္ခဲ့ေပေတာ့… ”

လူစိမ္းေနာက္က အားကိုးတႀကီးနဲ႔ ေလွ်ာက္လိုက္သြားရင္း နာရီေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေအာင္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ၿပီး ေနာက္မွာ စိန္ကုလားဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုေရာက္လာခဲ့တယ္ “ ကဲ ဒီကဆရာႀကီးက ဘာပစၥည္းေရာင္းခ်င္တာလဲ ” ရတနာဆိုင္ပိုင္ရွင္ပုံစံနဲ႔တူတဲ့ ကုလားက သန္းျမင့္လႈိင္ကို သိသလိုနဲ႔ ရင္းရင္းနီးနီးႏႈတ္ဆက္ၿပီး သန္းျမင့္လႈိင္က မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ စိန္တိုး ဘက္ကိုလည့္ၿပီးေတာ့ ေမးလိုက္တဲ့အခါ စိန္တိုး က ေဘးဘီဝဲယာကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ ပုဆိုးအစုတ္ေလးနဲ႔ ထုတ္ထားတဲ့အထုတ္ထဲကို ျဖည္းျဖည္းေလးႏႈိက္လိုက္ၿပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ ေ႐ႊေတြဝင္းအိေနတဲ့ လက္ေကာက္တစ္ခုနဲ႔အတူ ရဲရဲေတာက္ေနတဲ့ ေက်ာက္ႀကီးတျပဴးျပဴးနဲ႔ ဘယက္ႀကီးတစ္ကုံး ပါလာတယ္ ၊

ရတနာဆိုင္ပိုင္ရွင္နဲ႔ သန္းျမင့္လႈိင္က အေတာ္ေလး မ်က္လုံးမ်က္စံျပဳးသြားၿပီး စိန္တိုးေပးတဲ့ ပစၥည္းေတြကို အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ မွန္ဘီလူးနဲ႔ၾကည့္ရင္း မယုံသလိုနဲ႔ “ ဒါ ခင္ဗ်ားတို႔ ဘိုးဘြားပိုင္တာဟုတ္..ဟုတ္…ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္ ” စိန္တိုးကလည္း လိမ္တာကို သိသြားမွာစိုးလို႔ စကားနည္းနည္းထစ္သြားၿပီး “ ဟာ..ဟုတ္..ဟုတ္.ပါတယ္ဗ်…ဘာလဲ့ က်ဳပ္ကလိမ္ေျပာရမွာလား.. ကဲေျပာ က်ဳပ္ကိုဘယ္ေလာက္ေပးမွာလဲ…ေတာသားဆိုၿပီးေစ်းႏႈိမ္မယ္ေတာ့မႀကံနဲ႔ေနာ္ က်ဳပ္ဒီပစၥည္းေတြရဲ႕ေစ်းကို တစ္ျခားမွာလည္းစုံစမ္းလာခဲ့ၿပီးသား…. ” ေလာဘရဲ႕အရွိန္ေတြေၾကာင့္ စိန္တိုး ေျပာမိေျပာရာတင္းေျပာလိုက္မိတယ္ တစ္ဖက္က ရတနာဆိုင္ပိုင္ရွင္ကလည္း အမွန္တကယ္ကိုသေဘာက်သြားၿပီး စိန္တိုးေပးတဲ့ ေရွးေဟာင္းလက္ဝတ္လက္စားေတြကို ေပါက္ေစ်းထက္ သုံးပုံပုံ တစ္ပုံစာကို ေလ်ာ့ၿပီး စိန္တိုးကို ေပးလိုက္တယ္… ၊ ဒီလိုေလ်ာ့ထားေပမယ့္လည္း ရတနာဆိုင္ပိုင္ရွင္ ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ ေငြပုံႀကီးက စိန္တိုးတစ္သက္ တစ္ႀကိမ္မွ မျမင္ဖူးတဲ့ေငြေတြမို႔ တစ္ခ်က္မျငင္းေတာ့ဘဲ ပြဲျဖစ္သြားခဲ့တယ္ ၊

ေနာက္ပိုင္း သန္းျမင့္လႈိင္အကူအညီနဲ႔ရန္ကုန္ မင္းလမ္း တာေမြ ဘက္မွာ အိမ္ေလးတစ္လုံးကို ဝယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္ ၊ အဲ့ဒီ တုန္းက ဒီေန႔ေခတ္လိုမ်ိဳး ရပ္ကြက္ရယ္လို႔ေတာင္ သီးသန႔္မရွိေသးတဲ့အခ်ိန္ ၊ တိုက္ျမင့္ေတြဆို ေဝလာေဝး….. ၊ အကုန္ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ဝန္းေလးေတြနဲ႔ ေနေနၾကတဲ့အခ်ိန္ ၊ စိန္တိုးအတြက္ေတာ့ ေနစရာမပူရေတာ့ျပန္ဘူး… ၊ စားဖို႔ ကလည္း ပါလာတဲ့ ပစၥည္းေလးေတြကိုေရာင္းလိုက္ သုံးလိုက္ျဖဳန္းလိုက္နဲ႔အဆင္ကိုေျပေနတာပဲ ၊ ဒီၾကားထဲ ကိုသန္းျမင့္လႈိင္က ကူညီေပးေတာ့ အမ်ားႀကီးအဆင္ေျပေနတယ္ ၊ ဒီလူကိုလည္း ညီအစ္ကိုအရင္းလိုမ်ိဳး မိတ္ေဆြလိုမ်ိဳး မ်က္လုံးမႈိတ္ၿပီးကို ယုံေနမိေတာ့တယ္ ၊

အခ်ိန္ေတြၾကာလာေတာ့ စိန္တိုးလက္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ပစၥည္းေတြလည္း သုံးလိုက္ျဖဳန္းလိုက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ပါးလာၿပီ… ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ဝင္ေငြရတဲ့ လုပ္ငန္းေလးတစ္ခုေတာ့ လုပ္မွပဲဆိုၿပီး ယုံၾကည္ရတဲ့ သန္းျမင့္လႈိင္နဲ႔ တိုင္ပင္ၾကည့္တဲ့အခါ သန္းျမင့္လႈိင္က သူလည္း လုပ္ငန္းတစ္ခုလုပ္ဖို႔ရွိတယ္ ၊ အရာင္းအဝယ္ပုံစံမ်ိဳးေလးပဲ အရင္လည္းသိပ္မလို အျမတ္ အမ်ားႀကီး က်န္တယ္တယ္ဆိုတဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခုအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ စိန္တိုးလည္း လူမပင္ပန္းဘဲ ေငြ႐ႊင္တဲ့လုပ္ငန္း ကို သေဘာက်သြားၿပီး ေနာက္ဆုံးက်ဥ္ဆံအျဖစ္ ပါလာသမွ်ရတနာေတြကို အကုန္ေရာင္းထုတ္လိုက္ၿပီး ေငြေတြကို ရင္းနီးယုံၾကည္ရတဲ့ သန္းျမင့္လႈိင္လက္ထဲကို ထိုးထည့္ေပးလိုက္တယ္။

“ ဒါပဲေလ… ကို စိန္တိုး မ်ားမ်ားလိုခ်င္ရင္ မ်ားမ်ားရင္းရတယ္….ဟားးး မပူနဲ႔ ခင္ဗ်ားေငြေတြကို ႏွစ္ဆ..သုံးဆ…ေလးဆ ပြားေအာင္ က်ဳပ္တာဝန္ယူတယ္ က်ဳပ္ျဖင့္ အရင္းမရွိလို႔ၿငိမ္ေနရတာ ဒီလိုသာဆိုလို႔ကေတာ့ စဥ္းစားစရာ ေတာင္ မလိုဘူးဗ်ိဳ႕ အလုပ္ျဖစ္ၿပီ … ” အဲ့ဒီလိုေျပာသြားၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ကတည္းက သန္းျမင့္လႈိင္တစ္ေယာက္ စိန္တိုးဆီကို ေရာက္မလာေတာ့တာ ေလးႏွစ္ထဲေတာင္ေရာက္လာခဲ့ၿပီ …. ၊ သန္းျမင့္လႈိင္အေၾကာင္းကိုလည္း ဘယ္မွာမွ စုံစမ္းမရ ၊ စိန္တိုး သိလိုက္ပါၿပီ…. လူယုံသတ္လို႔ေသတယ္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ကို… ၊

အခုေတာ့ စိန္တိုးတစ္ေယာက္ အိမ္ကေလးအဖက္တင္တာကလြဲၿပီး လက္ထဲ သုံးစရာေငြတစ္ခ်ိဳ႕အျပင္ ဘာမွမရွိေတာ့တဲ့ ဘဝကိုေရာက္လာခဲ့ရၿပီ.. ၊ ရွိတာေလးေတြကလည္းသုံးရင္းသုံးရင္း .. ဝင္ေငြမရွိ …အထြက္ခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ ဘယ္လို မ်ိဳးၾကာၾကာရပ္တည္ႏိုင္မွာလဲ…. ၊ ေနာက္ဆုံး မရွက္မေၾကာက္ အလုပ္တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္မွျဖစ္မယ္ဆိုၿပီး စိန္တိုး တစ္ေယာက္ ဆိုက္ကားေလးတစ္စင္းကိုဝယ္ၿပီး ရပ္ကြက္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ပတ္နင္းရင္း ဆိုက္ကားသမားဘဝကို ေရာက္သြားခဲ့ရတယ္ … ၊ ဆိုက္ကားသမားေတြထဲမွာမွ အိမ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ေနႏိုင္တဲ့ ရွားပါးဆိုက္ကားသမားေလး စိန္တိုး ေပါ့….. ။

ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳးေျပာင္းလဲလာျပန္ေတာ့ စိန္တိုးလည္း မိန္းမေတြဘာေတြရၿပီး သားသမီးႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ထြန္းကား လာခဲ့ၿပီေလ ၊ ကေလးႏွစ္ေယာက္မွာ အငယ္မေလးက သုံးႏွစ္သားေလး နဲ႔ အႀကီးမက ေလးႏွစ္ …. ၊ အရင္လူပ်ိဳတုန္း က ကိုယ့္တစ္ကိုယ္စာ အဆင္ေျပရင္ၿပီးေရာဆိုၿပီး အလုပ္ကို ငတ္မွ ထလုပ္တတ္ေပမယ့္ အခုေတာ့ မိသားစုနဲ႔ ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ျဖစ္လာၿပီမို႔ စိန္တိုးတစ္ေယာက္ ေနေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း ၊ လုပ္ခ်င္ခ်င္ မလုပ္ခ်င္ခ်င္ ဆိုက္ကားနင္းတဲ့အလုပ္ကို မရပ္ရဲဘူးျဖစ္ေနတယ္… ၊ ပင္ပန္းတာေတြစုလာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အပ်င္းေျပ ေသာက္စားရင္းက အရက္ကိုလည္း ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစြဲစျပဳလာတယ္ ၊

တစ္ေန႔ေတာ့ စိန္တိုးဘဝကို အေျပာင္းလဲႀကီးေျပာင္းလဲေစမယ့္ အျဖစ္ဆိုးႀကီးတစ္ခုနဲ႔ ႀကဳံလာခဲ့တယ္… ၊ အိမ္မွာ ဇနီးသည္ဘက္က ဇနီးရဲ႕ညီမ … စိန္တိုးရဲ႕ခယ္မေတာ္သူ အပ်ိဳမေလးတစ္ေယာက္ နယ္ကေန လာလည္ရင္း စိန္တိုးတို႔ အိမ္မွာ တည္းျဖစ္တယ္ ၊ စိန္တိုးရဲ႕ဇနီးသည္ကလည္း ဇာတ္ဆိုရင္ မၾကည့္ဘဲမေနႏိုင္တတ္တဲ့သူမို႔ တစ္ေန႔ ေယာက်ာ္း ျဖစ္တဲ့သူဆိုက္ကားနင္းသြားေနတုန္း ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ခ်ီၿပီး လမ္းထိပ္နားက ဇာတ္ပြဲသြားၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္ ၊ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အိမ္မွာလာတည္းတဲ့ ညီမျဖစ္တဲ့သူက ေနမေကာင္းလို႔ဆိုၿပီး အိမ္မွာအိပ္ၿပီးက်န္ေနရစ္ခဲ့တယ္ ၊ဟိုးတုန္းက အိမ္ေတြမွာ အိပ္ရင္ အခန္းမဖြဲ႕ဘဲ တန္းဆီအိပ္တတ္ၾကတာမို႔ စိန္တိုးတို႔မိသားစုေတြ အိပ္တဲ့ ျခင္ေထာင္ေဘးနားေလး မွာ ေခြေခြေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနရစ္ခဲ့တယ္… ၊ ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္း ျခင္ကိုက္တာကတစ္ေၾကာင္း ေနမေကာင္းလို႔ ျခင္ေထာင္ထမေထာင္ခ်င္တာကတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ဘယ္သူမွမရွိတုန္း စိန္တိုးတို႔မိသားစု ျခင္ေထာင္ထဲ ခယ္မျဖစ္သူကဝင္အိပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္ ၊

ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ခ်င္တဲ့ စိန္တိုးက ဒီလိုညမ်ိဳးက်မွ ေစာေစာစီးစီး ဆိုက္ကားသိမ္းလာၿပီး အရက္ကမူးလာေသးတယ္ ၊ မူးမူးနဲ႔ မယားေခ်ာေလးရွိတဲ့ျခင္ေထာင္ဆီကိုဝင္ၿပီး ဇနီးသည္ကို သိုင္းဖက္လိုက္မိတဲ့အခါ….ဇနီးမဟုတ္ဘဲ သူ႔ခယ္မ ျဖစ္ေနတာကို ျမင္လိုက္ရေတာ့တယ္ … ၊ စိန္တိုးလည္း အေတာ္ေလးလန႔္သြားၿပီးခ်င္ခ်င္း ျခင္ေထာင္အျပင္ကို ထြက္မယ္ ျပဳလိုက္တဲ့အခါ ခယ္မလုပ္တဲ့သူက ဘာမေျပာညာမေျပာ အသံၿဗဲႀကီးနဲ႔ ငိုရင္း ထေအာ္ပါေလေရာ… “ ကယ္ၾကပါဦးရွင္…ဒီမွာ ကြၽန္မ အစ္မရဲ႕ေယာက်ာ္းလူယုတ္မာ စိန္တိုး ကြၽန္မကို မတရားျပဳက်င့္ေနပါတယ္ရွင္ …ကယ္ၾကပါဦး… ”

စိန္တိုး လည္း ဘာမွမလုပ္မိေသးခင္မွာ မွားယြင္းၿပီး ဖက္မိရာကေန ျဖစ္သြားတဲ့ ကိစၥမို႔ လန႔္ေနတုန္း ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲကလို အရမ္းတိုက္ဆိုင္လြန္းၿပီး ဇနီးျဖစ္တဲ့သူက ဇာတ္ပြဲၿပီးလို႔ ကေလးႏွစ္ေယာက္ခ်ီၿပီး ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္ႀကီးျဖစ္ေနျပန္တယ္… ၊ ဘယ္သူမွန္တယ္ မွားတယ္ဆိုတာထက္ ဇနီးျဖစ္တဲ့သူေရာ ကေလးေတြအျပင္ ၊ ေအာ္သံၾကားလို႔ ရပ္ကြက္ထဲက ေျပးလာၿပီး အိမ္ထဲေရာက္လာၾကတဲ့သူေတြအားလုံးအျမင္မွာ စိန္တိုးက ခယ္မရဲ႕ျခင္ေထာင္ထဲက ထြက္လာတာကိုပဲ ျမင္ၾကတယ္ေလ… ၊ မူးကလည္းမူးေနတဲ့သူမို႔ အမ်ားနဲ႔တစ္ေယာက္ ဘယ္လိုမွ ရွင္းျပမရေတာ့ဘဲ စိန္တိုး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကိုေသခ်ာခ်လိုက္ၿပီး စိတ္ဆိုးေနတဲ့ ဇနီးသည္ပါးေလးကို ဖြဖြေလးကိုင္လိုက္တယ္။

စိန္တိုးရဲ႕လက္ကို ဇနီးသည္က ႐ိုက္ခ်လိုက္တဲ့အခါ ဇနီးကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့ စိန္တိုးကအျပစ္မဆိုဘဲ ၿပဳံးထားရင္း သူ႔ကေလး ေတြကို ၀ေအာင္နမ္းလိုက္တယ္ နမ္းေနတုန္းမွာပဲ ဇနီးလုပ္ တဲ့သူက အိမ္ေပၚကဆင္းမယ္…ရွက္တယ္ဆိုၿပီး အထုတ္ေတြ ဆြဲၿပီး အဝတ္ေတြထည့္ေနတယ္ ၊ စိန္တိုးကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဘာမွ ေျပာမေနေတာ့ဘဲ အိမ္အေပၚကိုေျပးတက္သြား လိုက္တယ္… ၊ ခဏေလးၾကာေတာ့ အိမ္ေပၚကေန “ဝုန္း” ဆိုတဲ့ အသံႀကီးကိုလူတိုင္းၾကားလိုက္ရလို႔ အံ့ၾသသြားၿပီး ေျပးတက္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ အိမ္ေပၚမွာ လည္ပင္းႀကိဳးကြင္းတန္းလန္းႀကီးနဲ႔ ေသေနတဲ့ စိန္တိုးနဲ႔အတူ သူႀကိဳးဆြဲခ် ခါနီး ေျခေထာက္နဲ႔ကန္ထုတ္လိုက္တဲ့ ေခြးေျခအပုေလးတစ္ခုံးကို လဲလ်က္သားေလးျမင္လိုက္ရတယ္.. ၊

ဒီအျဖစ္ကိုျမင္မွ ဇနီးလုပ္တဲ့သူကလည္း ယူႀကဳံးမရေတြျဖစ္ ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ ကလည္း သနားတဲ့သူကသနားၾက တစ္ခ်ိဳ႕ က စိန္တိုး အရက္ေၾကာင္ေၾကာင္ၿပီး သတ္ေသ သြားတာလို႔ ခနဲ႔ၾကနဲ႔ စိန္တိုး တစ္ေယာက္ သူမွန္ကန္ေၾကာင္းကို အသက္နဲ႔လဲၿပီးျပသြားရင္း မိသားစုကိုမ်က္နာမျပရဲလို႔ ထြက္ေပါက္ရွာသြားခဲ့ၿပီေလ….. ။ ျမင္းကပါ အရပ္က ရတနာပစၥည္းေတြရဲ႕ က်ိန္စာေတြေၾကာင့္ စိန္တိုး ဒီလိုမ်ား ျဖစ္ရေလသလားလို႔ ထင္ႏိုင္ ေလာက္ပါရဲ႕……… ။

ႀကိဳးစားပါဦးမည္… (မိုးေစြ)

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

fifteen − 6 =