တကၠစီ ကားပိုင္ရွင္ ေျပာျပ လာတဲ့ YBS (၄၀) ယာဥ္တိုက္မႈ မွာ ဆုံးပါးသြားတဲ့ ယာဥ္ေမာင္းေလး ရဲ႕ ဘဝ

တကၠစီ ကားပိုင္ရွင္ ေျပာျပ လာတဲ့ YBS (၄၀) ယာဥ္တိုက္မႈ မွာ ဆုံးပါးသြားတဲ့ ယာဥ္ေမာင္းေလး ရဲ႕ ဘဝ

က်ေနာ္တို႔ ကံေကာင္းပါရေစ…

က်ေနာ္စာမေရးျဖစ္တာၾကာၿပီ။ Covid 19 ကပ္ေရာဂါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ျမန္မာႏိုင္ငံ အပါအဝင္ ကမာၻႏွင့္အဝွမ္း စိတ္မခ်မ္းေျမ့ဘြယ္ရာျဖစ္ေနၾကခ်ိန္ စာေရးခ်င္စိတ္မရွိျဖစ္ေနတာ။ က်ေနာ့စာဖတ္ပီးရင္လည္း အသိမိတ္ေဆြေတြကဝမ္းနည္းေၾကကြဲရေၾကာင္း ျပန္ၾကားရေတာ့ေရးခ်င္ေပမဲ့ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အခုေတာ့ ေရးရပါၿပီ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးေလးရက္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဆင္မလိုက္အနီး ဘူရင့္ေနာင္လမ္းမႀကီးေပါ မွာ YBS 40 Bus နဲ႔ တိုက္မိၿပီး လူ ၃ ဥိးေသဆုံးခဲ့ရတဲ့ Taxi FF-2574 ပိုင္ရွင္ဟာ က်ေနာ္ျဖစ္ေန ခဲ့လို႔ပါဘဲ။ က်ေနာ္ ယူႀကဳံးမရ ႏွေျမာဝမ္းနည္း စြာျဖင့္ဘဲ ဒီစာကိုေရးရပါေတာ့မယ္။

မွတ္မွတ္ ရရ ဇြန္လ ၂ ရက္ေန႔ မနက္ ၇ နာရီေက်ာ္ေလာက္ မွာ က်ေနာ္အိမ္ဖုန္းမွာ call ထဝင္လာပါတယ္။ က်ေနာ္အိပ္ယာဝင္ ေနာက္က်ေတာ့ မထခ်င္ထခ်င္ နဲ႔ အိပ္ယာကထ ဖုန္းကို သြားကိုင္လိုက္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ နာမည္ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္သိတဲ့ နာမည္မဟုတ္ေတာ့ ဖုန္းမွားေနတယ္ေျပာပီး ခ်က္ခ်င္း ဖုန္းခ်ပစ္လိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ္အိပ္ယာနား မေရာက္မီ ဖုန္းထပ္ဝင္လာျပန္တယ္။ ဖုန္းေကာက္ကိုင္လိုက္တာ နဲ႔ဘဲ တဘက္ကအသံရွင္က “FF 2574 ကားသိလား”တဲ့…

က်ေနာ့္ ကားနံပါတ္ေတြ သိတာေပါ့ “ဟုတ္ပါတယ္ က်ေနာ့ကားပါ” အခု မနက္ “အဲဒီကား ယာဥ္တိုက္မႈျဖစ္လို႔ပါ” လို႔တဘက္ကေျပာလိုက္ေတာ့… က်ေနာ္ အိပ္ခ်င္စိတ္ေပ်ာက္သြားပါပီ… က်ေနာ္ ခ်က္ခ်င္းဘဲ တဘက္ကို “က်ေနာ့္ယာဥ္ေမာင္း နဲ႔ စကားေျပာခ်င္ ပါတယ္” လည္းေျပာ လိုက္ခ်ိန္… “ယာဥ္ေမာင္း ဆုံးသြားပါပီ” က်ေနာ္ ရဲ႕အသိစိတ္ေတြ ေဝးဝါးသြားပါပီ။ က်ေနာ္ ကိုင္ထားတဲ့ဖုန္းကို လက္ႏွစ္ဘက္ နဲ႔ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ပီး စကားျပန္မေျပာႏိုင္ေအာင္ တစ္ကိုယ္လုံးတုန္ရီေနပီ။ က်ေနာ္ ေနာက္ဆုံးၾကားလိုက္တာကေတာ့ ရဲအုပ္ ကသူ႔ရာထူးနဲ႔နာမည္ေျပာပီး လွည္းတန္း ယာဥ္ထိန္းစခန္းကို လာေရာက္ဆက္သြယ္ဘို႔ပါဘဲ။

က်ေနာ့သားေလးက ႏိုးလာပီး… “ဒယ္ဒယ္ ဘာျဖစ္တာလဲ” လို႔ေမးလာခ်ိန္ သားေရ အိမ္ကကား accident ျဖစ္လို႔တဲ့ ယာဥ္ေမာင္း ေမာင္ေက်ာ္ေဇာ္လည္း ဆုံးသြားရွာၿပီ။ ​သားလည္း ခဏၿငိမ္သြားတယ္။ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲတဲ့ အသံနဲ႔ အေဖကိုႏွစ္သိမ့္ရွာတယ္။ အေဖ တစ္ခု သားတစ္ခုဘဝမွာ အားေပးႏွစ္သိမ့္ေပးဖို႔လူ အနားမွာ ရွားမွ ရွားဘဲေလ။ “ဒယ္ဒယ္ ဖုန္းသတင္း ဆိုေတာ့ အမွန္လို႔ေျပာမရႏိုင္ဘူး ။ ရဲစခန္းလိုက္ပီး confirm လုပ္ရအုံး မွာေလ” “ေအးပါ သားရယ္။ ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ပူပူေလး လုပ္ေပးပါ” က်နာ္မ်က္ႏွာသစ္ ေကာ္ဖီကို ကမန္းကတန္းေသာက္ပီး ကားစက္ႏိုးထြက္ေတာ့ သားမ်က္ႏွာငယ္ နဲ႔ က်န္ခဲ့တယ္။ လမ္းမွာ ဂ႐ုတစိုက္ေမာင္းသြား ဘို႔လည္း စိုရိမ္ႀကီးစြာမွာရွာတယ္။ လမ္းမွာေတာ့ ဆုေတာင္းမိပါေသးတယ္။ သားေျပာသလိုသတင္းအမွားျဖစ္ပါေစေပါ့။

ဒါေပမဲ့ ဆုေတာင္း မျပည့္ခဲ့ပါဘူး။ တာဝန္က် ရဲအုပ္ကို ဝင္ေတြ႕ေတာ့ က်ေနာ့္ကား နဲ႔ပါတ္သက္တဲ့ စာ႐ြက္စာတမ္းေတြထုတ္ျပပီး ယာဥ္ေမာင္းနာမည္ ကိုေမး၊ အတည္ျပဳပါတယ္။ က်ေနာ္ ဝမ္းနည္းစြာျဖင့္ရဲအုပ္ သိလိုသမွ် ေမးသမွ်ေျဖပီး က်ေနာ့ကားနဲ႔ ယာဥ္ေမာင္း ကိုေမးေတာ့။ အားလုံး သယ္ယူသြားၾကပါၿပီတဲ့။ ကားကို ကရိန္းနဲဆြဲပီး ယာဥ္ေမာင္း နဲ႔အတူ ခရီးသည္ ၂ ဦးပါေပါင္း ၃ ဦးဆုံးေၾကာင္း သိလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ဆိုး႐ြားလြန္းတဲ့ ျဖစ္စဥ္ပါဘဲ။

တကယ္ေတာ့ က်နာ့္ ယာဥ္ေမာင္းေလးဟာ ႐ိုးသားလြန္းတဲ့ သစၥာရွိတဲ့ လူေကာင္း တစ္ေယာက္ပါ။ သူ႔တတ္ကြၽမ္းတဲ့ အလုပ္နဲ႔ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းျပဳပီး မိသားစုကို လုပ္ေကြၽးေနရသူပါ။ က်ေနာ္နဲ႔ လက္တြဲလာတာ ၂ ႏွစ္နီးပါးရွိပါပီ။ က်ေနာ့မိသားစုနဲ႔ပါ ရင္းနီး ခင္မင္ေနပါပီ။ အခုလို ေခတ္ၾကပ္ႀကီး မွာ ယာဥ္ေမာင္း နဲ႔ ယာဥ္ပိုင္ရွင္အဆင္ေျပၾက သင့္တင့္ၾကတယ္ဆိုတာ အေတာ္ရွားေနပါပီ။

သားက က်ေနာ္တို႔ စီးပြါးေရးကို စိတ္မဝင္စားသလိုရွိေပမဲ့ ဒယ္ဒယ့္ ယာဥ္ေမာင္းေတြထဲ့မွာ သားသေဘာက်တဲ့ ေကာင္းတဲ့သူႏွစ္ေယာက္ဘဲ ရွိတယ္တဲ့ ။ ကိုႀကီးေက်ာ္ေဇာ နဲ႔ေနာက္တစ္ေယာက္ ဦးၾကည္ဝင္းဆိုတဲ့ ဦးေလးႀကီးတဲ့။ ၾကာပါၿပီ။ ဦးၾကည္ဝင္းက သားဆယ္တန္းေလာက္ကတည္းက ေမာင္းခဲ့တဲ့ ယာဥ္ေမာင္း တစ္ဦးပါ။ သားဘဲ ဆရာဝန္ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ယာဥ္ေမာင္းေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာထဲက ေမာင္ေက်ာ္ေဇာ္ ကို သူအသိအမွတ္ျပဳေပးတယ္။ တကယ္လည္း သေဘာက်စရာကိုး။

က်ေနာ္က စစ္သားပီပီ တခါတရံအေျပာၾကမ္းတယ္။ တဘက္သား နားဝင္မခ်ိဳဘူး။ ေမာင္ေက်ာ္ေဇာ္ ကလည္း အညာသားပီပီ ဒဲ့ဘဲ။ “ဆရာ မႀကိဳက္ရင္ ကားျပန္သိမ္းေလ” တဲ့ “က်ေနာ္က ကားဘဲ ေမာင္းစားတတ္တာ။ ဆရာ့ ကားမရွိရင္ အျခားကား ရွာေမာင္း ရမွာဘဲ” သူ႔အေျပာ။ ေအာ္ က်ေနာ္ စစ္သားလူထြက္ ပင္စင္စား ဘာလုပ္ တတ္တာမွတ္လို႔။ ကုသိုလ္လည္းရ ဝမ္းလည္းဝတဲ့ ဒီအလုပ္ကို တသက္လုံး လုပ္စားမဲ့သူ။ ဒီလို အလုပ္ကိုစြဲၿမဲစြာ ႐ိုး႐ိုးသားသား လုပ္မဲ့သူ က်ေနာ္ ဘယ္မွာရွာရႏိုင္မွာလဲ။ သူတင္ႏိုင္သမွ် ကားစေပၚလက္ခံပီး သူ႔ႏွစ္သက္ရာ ကားကို ဦးစားေပးခဲ့တာပါဘဲ။ သူက ပုဂံေညာင္ဦး က်ေနာ္က ပခုကၠဴ။ အညာသား သံေယာစဥ္လည္းပါမွာေပါ့ေလ။

မဆုံးမီရက္ ည ၈ နာရီေလာက္ အိမ္ေရာက္ လာခဲ့တယ္။ ၁၀ ရက္တခါ အုံနာေၾကး လာေပးတာ။ သူလာရင္ မနက္ေစာေစာ ျဖစ္ရင္ျဖစ္ မျဖစ္ရင္ ညေန မိုးခ်ဳပ္ဘဲ။ တခါတရံ ကေလးနဲ႔သူ႔ဇနီး ေခၚလာတတ္ပါတယ္။ ညႀကီးမိုးခ်ဳပ္ေခၚလာရင္ ဆူရတယ္။ မင္းအခုျပန္ပို႔ ဘာျဖစ္လို႔ ကေလးေတြ ေလွ်ာက္ေခၚေနတာ ရတာလဲ ေျပာရတယ္။ အဲဒီေန႔က အိမ္ေပၚ တက္လာတယ္။ အုံနာေၾကး ပိုက္ဆံ က်ေနာ့ေရွ႕မွာ သူေရေပးတယ္။ ကိုဗစ္ ကာလမွာ သူကိုယ္တိုင္ ေရေပးတယ္။ ခရီးသည္ေပါင္းစုံ ဆီက ပိုက္ဆံျဖစ္လို႔ က်နာ့္ကိုေပးမေရေစဘူး။ ပီးစားပြဲေပၚ တင္ပီး ပိုက္ဆံ ကို ပိုသတ္ေဆးျဖန္ေသးတယ္။

သူမရဲတရဲ နဲ႔ မ်က္ႏွာေအာက္ငုံ႔ပီးေျပာရွာတယ္။ “ဆရာ အားေတာ့နာပါတယ္ ။စကားေျပာစရာ ရွိလို႔ပါ” “ေျပာ,,, ေမာင္ေက်ာ္ေဇာ” ဆိုေတာ့ “က်ေနာ္ အိမ္ငွားခ ေပးဘို႔ လိုေနလို႔ ကားစေပၚထဲက တစ္သိန္းေလာက္ ျပန္ထုတ္ေပးဘို႔ပါ” က်ေနာ္ ခဏစဥ္းစားတယ္။ ဒီ ကိုဗစ္ ကာလ မွာေရာ အျခား သၾကၤန္လို ႐ုံးပိတ္ရက္ရွည္ေတြမွာေရာ တခါမွ ရက္မပ်က္ခဲ့ဘူ။ သူ႔ဘာသာ ကားမထြက္ခ်င္သာေနမယ္ အုံနာခ မပ်က္ေစရဘူး။ ကားဆြဲမေကာင္းဘူး လို႔လည္း တခါမွ မၿငီးျငဴဘူး။ က်ေနာ္က ၀တၳရားအတိုင္း ကားဆြဲရတာ အဆင္ေျပလားလို႔ေမးရင္ ေဖါက္သည္ရွိလို႔ အဆင္ေျပပါတယ္ ဆရာဘဲ။

မွတ္မိတာကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ သားေလးေမြးတဲ့အခ်ိန္ သုံးေလးရက္ဘဲ ပ်က္ဘူးတယ္။ ဒါက်ေနာ္က အနားခိုင္းလို႔။ ကေလးမီးဖြားခ်ိန္ ဇနီးအနားေနဘို႔ တိုက္တြန္းလို႔။ သူ႔အလုပ္ရွင္ဘက္ ကို အၿမဲေတြးတတ္သူပါ။ အခြင့္အေရးမယူ ၊တာဝန္သိသူပါ။ “ေအးေလ ေမာင္ေက်ာ္ေဇာ လိုေနတာ ဆရာ ထုတ္ေပးမွာေပါ့” တဆက္တည္း က်ေနာ္က “ထုံးစံအရေတာ့ ကားစေပၚျပည့္ေအာင္ျပန္တင္ေပးရမယ္” ဆိုေတာ့… သူအားရဝမ္းသာစြာနဲ႔… “ဆရာရယ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တလတစ္ တစ္ေသာင္းေလာက္ ခြဲပီး ျပည့္ေအာင္ဆပ္သြားပါ့မယ္” တဲ့ က်ေနာ္ အခင္းျဖစ္တဲ့ေန႔ ၉ နာရီခြဲမွာ ေတြ႕ဘို႔ခ်ိန္းခဲ့တာပါ။ သူ႔အကူအညီေတာင္းတဲ့ ေငြတစ္သိန္း ေပးမွာေလ။ သူေလာကႀကီးကေန ၆ နာရီေက်ာ္ခန႔္မွာ ျပင္းထန္ဆိုး႐ြားလြန္တဲ့ေဝဒနာကို မခ်ိမဆန္ခံစားပီးထြက္ခြါသြားရွာပီ။

ေနာက္ဆုံး အခြင့္အေရးေတာင္းသြားရွာတဲ့ ခ်စ္တပည့္ဆႏၵ မျဖည့္ဆည္းေပးလိုက္ရတာ ဝမ္းနည္းလို႔မဆုံပါဘူး။ မ်က္ႏွာငယ္နဲ႔က်န္ခဲ့ရွာတဲ့ဇနီးငယ္ေလးနဲ႔ ဥမမယ္စာမေျမာက္ ကေလးႏွစ္ေယာက္ေနေရး၊ စားေရး စိတ္ေျဖာင့္ပါမလား။ တမလြန္ကေန ေတြးပူေနရွာေလမလား။ ဝမ္းနည္းတယ္ တပည့္ေရ။ ဒီလိုအျပစ္မဲ့တဲ့ လူေကာင္းေတြ၊ တိုင္းျပည္ရဲ႕ခ်မွတ္တဲ့ တည္ၿမဲ့အမိန႔္နဲ႔စည္းကမ္းလိုက္နာ၊ တရားဥပေဒေဘာင္အတြင္းကသာ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္စားေသာက္ၾကတဲ့ အျပစ္မဲ့ျပည္သူေတြဘဝ စည္းကမ္းမဲ့သူ၊ေလာဘေဒါသနဲ႔ေမာဟ မ်ားတဲ့ လူရမ္းကားအခ်ိဳ႕ေတြေၾကာင့္ ထိခိုက္ပ်က္စီးရတာ ဘယ္သူကို အျပစ္ေျပာရမလဲ။ ကံၾကမၼာကိုဘဲ ယိုးမယ္ဖြဲ႕ရေတာ့မွာလား။

က်ေနာ္ကား၊ ယာဥ္ေမာင္း နဲ႔အတူ မခ်ိမဆန႔္၊ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ နာၾကင္စြာ ထိခိုက္ဆုံးပါးခဲ့ရတဲ့ ေမာင္ႏွမကေရာ… တာဝန္က်ရဲအုပ္က ပထမသတင္းအတိအက် မသိပါဘူး။ ခရီးသည္ ၂ ဦး အမ်ိဳးသားနဲ႔အမ်ိဳးသမီးေလာက္ဘဲ သိတာပါ။ ေနာက္ေနနဲနဲျမင့္မွ Dead body ေဆး႐ုံႀကီးက ယူဘို႔ေသဆုံးစာရင္းေထာက္ခံခ်က္လာယူတဲ့ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့ အဖိုးႀကီး။ သူ႔သမီးနဲ႔သားပါလို႔ ေျပာပီး မွတ္ပုံတင္အသစ္ေလးေတြ ကိုင္ျပမွ ။ ေအာ္ျဖစ္ရေလ… က်ေနာ္ ဘာေျပာရမွန္းမသိေတာ့ပါ။ က်ေနာ့္က taxi ပိုင္ရွင္ပါလို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ မ်က္ေရေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္က်ပီး “က်ေနာ့သားေလး နဲ႔သမီးေလးက မိဘကိုလုပ္ေကြၽးေနၾကတာပါဗ်ာ” “သူတို႔အေမက ေရာဂါသည္ အခုအိမ္မွာ မေနဘူး၊ သူပါ လိုက္ေသမယ္ျဖစ္ေနတယ္” “က်ေနာ္တို႔ မိအိုဖအိုႀကီးေတြ ဒုကၡေရာက္ပါပီ”

က်ေနာ့ ရင္ထဲမွာမခ်ိဘူး။ ဘယ္လိုႏွစ္သိမ့္ရမွာလဲ။ “ဦးရယ္ က်ေနာ့ယာဥ္ေမာင္းက ယာဥ္စည္းကမ္း၊ လမ္းစည္းကမ္းအတိုင္းေမာင္းတတ္တဲ့ သူပါ။ ‌ေသာက္စားေပ်ာ္ပါးတတ္တဲ့သူလည္း မဟုတ္ပါဘူး” “ဟုတ္ပါတယ္။ အိမ္ကကေလးေတြက စီးေနက် ငွားေနက်ကား ရင္းနီးေနၾကသူေတြပါ၊ တဘက္ကားက ႐ိုင္း႐ိုင္း စိုင္းစိုင္း ရက္ရက္စက္စက္ လာတိုက္လို႔ ျဖစ္တာပါ” တဲ့… အခုေတာ့ ငယ္႐ြယ္ႏုပ်ိဳ က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ဥပေစၦဒကံဆိုတဲ့ အျဖဝ္ဆိုးႀကီးကို တၿပိဳင္တည္းတခ်ိန္တည္းခံလိုက္ၾကရရွာပီ။ ရင္ေသြးႏွစ္ဦးတၿပိဳင္တည္းအျဖစ္ဆီုးႀကဳံရတဲ့ မိဘေနရာ ဝင္ခံစားလို႔ရႏိုင္ပါ့မလားဗ်ာ။

က်ေနာ္ စာေရးေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ကားေလးလည္း ကားသခ်ႋဳင္းကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ သြားလည္းမၾကည့္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီကားေလးက က်ေနာရဲ႕ သြားေလသူခ်စ္ဇနီး အျမတ္တႏိုးဝယ္ထား ခဲ့တဲ့ကားပါ။ Probox taxi ေတြေရာင္းပီး fielder taxi ကားေတြနဲ႔ အစားထိုးေတာ့ ဒီကားကို ပထမဆုံး ဝယ္ခဲ့တာပါ။ က်န္တဲ့ကားေတြသာ အလဲအထပ္၊ အေရာင္းအဝယ္လုပ္မယ္။ သူ႔ထားခဲ့တဲ့ကားကို ဒီအတိုင္းဘဲ ရွိေစခ်င္လို႔ လာဝယ္သူတိုင္းကို ျငင္းခဲ့တာပါ။ အခုေတာ့ ကားရယ္လို႔ေျပာဘို႔ခက္ေလာက္ေအာင္ စုတ္ျပတ္ ေၾကမြပ်က္စီးသြားခဲ့ရၿပီ။ ပင္စင္စားက်ေနာ္တို႔လို လူေတြအဖို႔ ပစၥည္းတစ္ခုထူေထာင္ဘို႔ရာ လြယ္ကူလွတာမဟုတ္ပါဘူး။ သက္စြန႔္ဆံဖ်ား ပင္လယ္ရပ္ျခားမွာ ရွာေဖြရသမွ် ဇနီးျဖစ္သူ စုေစာင္းထိန္းသိမ္းတတ္လို႔သာ ဒီလိုက်န္ခဲ့တာ။ အခုေတာ့ ႏွေျမာဝမ္နည္းစြာနဲ႔ဘဲ ပစၥည္းသခၤါ လူသခၤါ မွတ္ယူရေတာ့မွာပါဘဲ။

က်ေနာ္က ကားလုပ္ငန္း လုပ္ေတာ့ တစ္စုံတစ္ရာျပႆနာေပၚခဲ့လွ်င္ က်ေနာ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ယခင္ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ထိန္းဌာနမွာ ရဲအုပ္အဆင့္နဲ႔ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဘူးတဲ့ ရန္ကုန္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာ အေတြ႕အႀကဳံ မ်ားစြာရွိတဲ့ (ယခုေဘာ္လခဲ ခ႐ိုင္ဒုရဲမႉးႀကီး) ေအာင္မင္းစိန္ဆီကို ဖုန္းဆက္ တတ္ပါတယ္။ အခုလည္း ဖုန္းဆက္ပီးေျပာျပမိပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေရ စိတ္မေကာင္းဘူးကြာ တဲ့ မင္းကံမေကာင္းဘူးတဲ့… စကားေတြအျပန္အလွန္မ်ားစြာေျပာတဲ့ အထဲက သူစကားတစ္ခြန္းက က်ေနာ္ကို တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားေစခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနရာသူငယ္ခ်င္း မျဖစ္တာဘဲ ကံေကာင္းတယ္လို႔မွတ္ပါေတာ့ တဲ့။

က်ေနာ္ ေန႔စဥ္ျပဳသမွ် ဒါနကုသိုလ္၊ သီလကုသိုလ္၊ ဂုဏ္ေတာ္ကုသိုလ္၊ aမတၱာကုသိုလ္နဲ႔ဘာဝနာကုသိုလ္အစုစုတို႔ကို… ခ်စ္တပည့္ေမာင္ေက်ာ္ေဇာ (၃၂)ႏွစ္ သမီးငယ္မႏွင္းေဝ (၂၉)ႏွစ္ သားေလးေမာင္ရဲေနာင္ထြန္း (၂၈)ႏွစ္တို႔ကိုအမွ်ေပးေဝပါတယ္။ aရာက္ရာဘုံဘဝမွသာဓုေခၚၾကပါ။ ဘဝဆက္တိုင္းဒီလို အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးနဲ႔ မႀကဳံပါရေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။

PS – က်ေနာ္ပို႔စ္ကိုဖတ္ၿပီး မည္သည့္ အဖြဲ႕အစည္း၊ ဌာနနဲ႔ လူပုဂၢိဳလ္ကိုမွ် ရင့္သီးၾကမ္းတမ္းစြာ comment မေပးၾကဘို႔နဲ႔ ႐ုတ္တရက္ဆုံးပါးသြားရွာၾကတဲ့ ကေလးမ်ားကိုသာ ေမတၱာပို႔အမွ် ေဝေပးၾကပါရန္ အႏူးအၫြတ္ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္….

(Win Kyi)

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

nine + four =