မိုး႐ြာၿပီး တဲ့ အခ်ိန္ ဗြက္အိုင္ထဲမွာ ေဆာ့ကစားေန တဲ့ ကေလးငယ္ ကို မိခင္ျဖစ္သူက ႐ိုက္ဖို႔ တုတ္ကိုင္ၿပီး သြားလိုက္ ေသာ အခါ . . .

မိုး႐ြာၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ ဗြက္အိုင္ထဲမွာ ေဆာ့ကစားေနတဲ့ ကေလးငယ္ ကို မိခင္ျဖစ္သူက ႐ိုက္ဖို႔ တုတ္ကိုင္ၿပီး သြားလိုက္ ေသာအခါ . . .

မိုး႐ြာၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ ဗြက္အိုင္ထဲမွာ သူကစားေနတာေပါ့။ ဗြက္အိုင္ထဲမွာ ဆင္ႀကီးလို ေလးဖက္ေထာက္ႀကီး တြားသြားလိုက္၊ဗြက္ေတြကို ဖင္ခုထိုင္လိုက္နဲ႔။ ပုစြန္လုံးေပါက္ေလးေတြကို ဖမ္းလိုက္၊ျပန္လႊတ္လိုက္နဲ႔ အလုပ္ေတြရႈပ္။သူ႔ဘာသာသူ သေဘာေတြက်ၿပီး တခစ္ခစ္ရယ္ ေနတတ္ေသးတာ။သူဘာလို႔ အဲဒီေလာက္ေပ်ာ္ေနပါလိမ့္ ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္မသိ။ သူကေတာ့ဘယ္သူ႔မွဂ႐ုစိုက္ဘဲ ေပ်ာ္ေနတာပဲ။မၾကာပါဘူး။ သူ႔အေမက တုတ္ႀကီးကိုင္ၿပီးလာေတာ့တယ္။ကြၽန္ေတာ္တို႔အနားမေရာက္ခင္ကတည္းက သူ႔ကိုႀကိမ္းလာတာ။သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ခုနကေပ်ာ္ေနတာေတြ ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္းမသိ။မ်က္ႏွာက ညႇိဳးလာတယ္။ မ်က္လုံးကေလးေတြကိုၾကည့္ေတာ့ ေၾကာက္ေနမွန္း သိသာတယ္။

“နင္လာစမ္း၊အဲဒီဗြက္ေတြထဲမွာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ။”သူ႔အေမကေခၚေနေပမဲ့ သူက ခ်က္ခ်င္းမသြားဘူး။ ထိုင္လ်က္ပဲ။သူ႔အေမ ပိုၿပီးေဒါပြလာၿပီ။ “ဟဲ့၊ငါေျပာေနတာမၾကားဘူးလား။” ေျပာလည္းေျပာ သူ႔အနားလည္းေရာက္သြားၿပီး ႐ိုက္မယ္လို႔တုတ္ကိုလွမ္းအေျမႇာက္မွာ ကြၽန္ေတာ္က “အစ္မ”လို႔ ေခၚလိုက္တယ္။သူ႔အေမက သူ႔ကို မ႐ိုက္မိလိုက္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ကိုလွည့္ၾကည့္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္က “ဘာျဖစ္လို႔ ကေလးကို ႐ိုက္မွာလဲ”လို႔ေမးလိုက္တယ္။သူ႔အေမ ေၾကာင္သြားတယ္။ “နင္မျမင္ဘူးလား။သူ ဗြက္ထဲမွာ ကျမင္းေၾကာထေနတာ”တဲ့။အဲဒါေၾကာင့္ ႐ိုက္မွာလား။” ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ေမးလိုက္တယ္။ၿပီးေတာ့ “အစ္မ၊အစ္မေရာ အဲဒီဗြက္ထဲမွာ မကစားခ်င္ဘူးလား”လို႔ ဆက္ေမးလိုက္တယ္။သူ႔အေျဖက “ဟဲ့။ကေလးကလားေတြ လာမေမးနဲ႔။ ငါက အဲဒီလိုကစားရေအာင္ ကေလးလား”တဲ့။ကြၽန္ေတာ္လည္းျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း အစ္မလိုပဲ။ ဒီေလာက္ညစ္ပတ္ေနတဲ့ ဗြက္အိုင္ထဲမွာ မကစားခ်င္ဘူးလို႔။

“အစ္မသိလား။ တခ်ိဳ႕ေပ်ာ္႐ႊင္မႈ ေတြက အသက္အပိုင္းအျခားလိုက္ပဲရတာ အစ္မ။အခု ကြၽန္ေတာ္တို႔လိုပဲ။ သူလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔အ႐ြယ္ေရာက္လာရင္ ဒီဗြက္ေတြထဲမွာ ကစားခ်င္ဦးမယ္လို႔အစ္မထင္လား။တကယ္လို႔ကစားၿပီဆိုရင္လည္း အခုလို သူေပ်ာ္ဦးမယ္လို႔ အစ္မထင္လား။”ကြၽန္ေတာ္ေျပာလိုက္ေတာ့ သူေတြသြားတယ္။ခဏေလးပဲ။ၿပီးေတာ့“ဖ်ားနာကုန္မွာ စိုးလို႔ပါ ေမာင္ေလးရယ္”တဲ့။အစ္မရယ္။ စိတ္ပူလို႔ပါ၊ထိခိုက္မိမွာစိုးလို႔ပါ၊ ဖ်ားနာကုန္မွာစိုးလို႔ပါ ဆိုတဲ့ အစ္မရဲ႕ခံစားခ်က္တစ္ခုတည္းအတြက္နဲ႔ ကေလးရဲ႕ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြကို မသတ္လိုက္ပါနဲ႔။သူအ႐ြယ္ေရာက္လာလို႔ ခုလိုဗြက္ထဲမွာကေလးတစ္ေယာက္ ကစားေနတာျမင္ရင္ ငါငယ္ငယ္တုန္း က အခုလို မကစားခဲ့ရဘူးဆိုၿပီး ေတြးမိရင္ အစ္မမွာ အျပစ္မကင္းဘူးေနာ္။တကယ္လို႔ အဲဒီလို မေတြးမိဘူးပဲထား။ေပ်ာ္ရမဲ့အခ်ိန္မွာ မေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့သူ႔အျဖစ္က ဘယ္ေလာက္သနားစရာေကာင္းလိုက္မလဲဆိုတာ အစ္မေတြးၾကည့္ဖူးလား။”သူ႔ဆီက ဘာစကားမွ ထြက္မလာေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ဆက္ေမးတယ္။ အစ္မေကာ၊ငယ္ငယ္က အခုလို မကစားခဲ့ဘူးလား။” သူၿပဳံးလာတယ္။ “ခဏခဏပဲ။ အေမသိသြားလို႔ အ႐ိုက္ခံရတာလည္း ခဏခဏပဲ။”ဒါနဲ႔မ်ား အစ္မရယ္။ ကဲ ဒီေတာ့ အစ္မ ကေလးကို ႐ိုက္ဦးမွာလား။”သူ တုတ္ကိုခ်လိုက္တယ္။ ၿပီတာ့ သူ႔သားဘက္ကိုလွည့္ၿပီး “ခ်မ္းရင္ အိမ္ျပန္ခဲ့ေနာ္” ဆိုၿပီး အိမ္ျပန္သြားတယ္။ ကေလးက ကြၽန္ေတာ့္ကို ရယ္ျပတယ္။ သူ႔အေမက မ႐ိုက္ေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ကို အမ်ားႀကီး ႐ိုက္လိုက္တယ္။ ဓာတ္ပုံေတြ။

crd : panpyoelat

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

5 × four =